salai

ben eğilmem gündüzleri ama geceleri kanatırım kendimi

in another life, time is still our friend
          you still come around and then we make up in the end
          when i say i think that you should go
          you always stay
          and you’re being brave instead of running away
          we couldn’t do it, we didn’t know how
          
          in another life, we’re talking still
          we never even stopped
          we’re untouched up there, left in a box
          i’m not angry anymore
          
          i was greedy, and you didn’t need me
          to say all the things that i did
          if i don’t let myself tell you this
          i’ll spend my whole life wondering
          what could’ve been if i did
          
          are you angry?
          i'm not angry
          anymore

beni sevmeye cesareti olan bir ruh istemiştim

yaşlanmak çoğu insanda hüzün, nostalji ve hafif bir depresiflik hissi yaratır çünkü zamanın akışına ilk kez gerçek anlamda tanık olduğumuz dönemler genellikle yetişkinlik yıllarına denk gelir. çocuklukta ve gençlikte zaman sınırsızmış gibi gelir; geleceğe dair büyük bir esnekliğimiz, bitmeyeceğine inandığımız bir enerjimiz vardır. ancak yaş aldıkça, hayatın geri dönüşsüzlüğünü ve seçimlerin ağırlığını daha fazla hissederiz. "zamanı tutamıyorum" duygusu, aslında kontrol yanılsamasının kırılmasıdır: zamanın elimizden kaydığı hissi, insanın kendi sınırlılığıyla ilk karşılaşmasıdır. bu yüzden geçmişe dair anılar daha değerli hale gelir, nostalji bizi hem sıcak hem buruk bir duyguya sarar; çünkü hatırladığımız o eski versiyonumuz artıktamamen erişilebilir değildir. aynı şeyi çocukluğumuza damga vurmuş ünlülerin yaşlandığını gördüğümüzde de yaşarız. onların saçlarına düşen bir beyaz, yüzlerindeki bir çizgi, aslında kendi zaman çizgimize vurulan bir işaret gibidir. bizim değiştiğimiz gibi dünyanın da değiştiğini hatırlatır. o ünlüler, gençliğimizin sabitleri gibiydi; biz büyüdükçe onlar değişmez sanırdık. oysa onların yaşlanması, kendi gençliğimizin de bir dönem olduğunu, artık geride kaldığını gösteren sembolik bir aynadır. bu yüzden hem hüzünlenir hem de içimizde bir nostalji dalgası yükselir: çünkü aslında üzüldüğümüz şey onların değişmesi değil, kendi zamanımızın da sessizce ilerlemesidir.

you know i left a part of me back in çmal

in the past, when i first met people, i used to think like "if we get to know each other more, we'll get closer." but somewhere along the way, i started noticing the opposite, the more people knew me, the less they seemed to stay. maybe it's because knowing someone deeply isn't always pretty; it means seeing the moods, the flaws, the contradictions and they should undergo them to love you truly when they see all the things. it's a burden that not everyone would carry. it's a responsibility to be a "friend" and not everyone can handle that. but i've learned that real connection isn't about how much someone knows you, it's about who chooses to stay after they do. so, i think, we should focus on to how we feel around that person instead of seeking deepness. deepness, it comes spontaneously

one day, i'm gonna grow wings
          
          tolerance is often mistaken for weakness. people don't understand the quiet kind of strength it takes to stay. to keep standing when your knees are shaking and your heart is a war zone. tolerance isn't cowardice, it's armor. it's carrying a storm in your chest and still choosing not to let lightning strike back
          
          one day, i'm gonna grow wings
          
          i tolerated the cold when all i craved was warmth. i tolerated being misunderstood, misnamed, misloved. i tolerated rooms that shrunk around me, hands that let go too early, and words that hit sharper than knives. but through it all, i held on. not because i enjoyed the suffering, but because i believed somewhere deep in my ribcage that i was meant to become something more
          
          one day, i'm gonna grow wings
          
          with every day i tolerated what i could not change, i grew a feather. with every night i cried and still got up the next morning, i stitched a new to bone. with every ache i turned into art, every heartbreak i folded into metaphor, every scream i replaced with poetry; i built wings. they may be jagged. uneven. scarred. but they are mine.
          
          one day, i'm gonna grow wings and i won't fly away to escape the world. i'll fly above it to show that i made it. that tolerance isn't weakness, it's the birthplace of strength. that surviving quietly doesn't make your pain smaller; it makes your resilience louder. and that sometimes, the ones who bent without breaking are the ones who were always meant to soar.
          
          one day, i'm gonna grow wings
          
          so if you see me one day, high in the sky, don't ask why i flew. ask how i survived with shattered feet. and i'll answer simply, "i tolerated the fall. that's why i earned the flight."
          
          and so,
          
          one day, i grew wings

şimdi tanrısal bir edayla duruyor ayakta, acı çekerek baştan çıkarırcasına

yaşamak istiyorum 
          ama sadece korkuyorum 
          insanların beni tanıdığı halime aslında hiç uymuyorum 
          yaşlanmaktan korkuyorum 
          okunmaya değecek bir şeyler yazamamaktan da 
          insanların güvenini boşa çıkarmak istemiyorum 
          mutlu olmayı öğrenememekten 
          bir gün yeniden kırılmaktan 
          ailemi kaybetmekten 
          sonunda yapayalnız kalmaktan 
          korkuyorum

ben niye kimselerin ağlamadığı yerlerde ağladım?
          kopardığım çiçeklerden niye hep kan fışkırdı?
          ırmak aktı denize, yaprak toprağa düştü
          bana çakıl taşları, bana kuru dallar kaldı
          bitiriyorum burada
          artık hiçbir şey sorma