yaşandı diye tesirini buruşturup çöpe atamıyoruz. gürültüyle, patırtıyla geçip gitmiş bir günün yalnızca tek bir karesi öyle zorlayıcı, öyle acımasız oluyor ki bazen dünyanın daraldığını, kendi içine doğru çekildiğini, yeryüzünü eğip büktüğünü sancıyla hissediyorum.
silemem. aynısını yeniden yaşamanın imkanı da yok. öyleyse bu içimi dürtüp duran ne? sanki nesline omzunun üstünden bağırıyorsun “hanginizin kederi koşup bana yetişti?” diye. çünkü bu duyguların seninle doğmuş olması mümkün değil.
“gelip geçti,” dediğin baharı avucuna alıp yüzünü yıkıyorsun her gün. gözlerinde çuval çuval arkada bıraktıkların var.
bir ağacın dibinde görüyorsun kendini. yapraklar birer birer dökülüyor; mevsim değiştikçe yeniden filizleniyor. sen ise karşında çırılçıplak kalan o gövdeye bakarken, hatırında gencecik kalmış ama aslında epey yaş almış o kahrolmuş adamın sesiyle kamçılanıyorsun. “en çok da seni silemem. seni tekrar edemem. seni bıraktım.” demek ne zor. çünkü biliyorsun: yalnızlık var. sen onu yalnız yazdın. o seni yalnız yazdı. gerçek ile gerçeküstü birbirine karışıyor; geçmiş, bugün ve gelecek gibi. tüm dünyaları birbirine harmanlıyorsun.
ne sen ona yetişebiliyorsun, ne o seni içine alıp yaşamayı öğretiyor. ve insan bazen en çok, hiç yaşayamadığı bir hayatın yasını tutuyor. belki de bazı hayatlar yalnızca içimizde yarım kalmak için var.
