-

vazgeçmek isterken bile, yapamayacak kadar yorulurmuş insan bazen. avcunu doldurur da, devam edemeyecek kadar yorulurmuş insan. 

bir yabancının mezarından topladım, mezarına ekmek için çiçekleri.

gezdiğim sokakları, oturduğum parkı...

yaşantını, ilişkilerini, kendini dibe batırdın. alkış tutuyorum şu an, bu senin eserin.

en diptesin şimdi, kendinle gurur duy. 

en çok kışın bitimine yakın evin etrafında yayılan hoş kokuyu.

bir yeri, bir mekanı, birini değil. 

çok yandım. çok bağırdım, sesim kısıldı. çok yazdım, cümlelerim intiharı kuşandı. özür dilerim, en çok kendimden. 

bir şeyler yapmaya çalıştıkça, çevremdekileri acının ortasında bıraktım. yapmayınca kendimi acıyla doyurdum. uyanınca kalkıp sigaramı, uyuyacağımda halatı aldım elime. bazı geceleri ilaçların etkisiyle uykuyla kapatırken, bazı geceleri intiharlar düşleyerek kapattım.

hayatımın son dört, beş ayında çok güldüm, çok ağladım, çok sevdim, çok sevildim, çok özledim. bedenim acının en saf halini tattı, bir kaç kesikle süsledim. yüreğimin içine ateş düştü, o ateşle sigaramı, saçlarımı yaktım. 

ben bile duyamıyorum artık beni.