𓆩❤︎𓆪

Τα δυαδικά αστρικά συστήματα, συναντώνται πάρα πολύ συχνά στον γαλαξία μας. Είναι ουσιαστικά δύο άστρα τα οποία στρέφονται το ένα γύρω από το άλλο, καθώς συνδέονται μεταξύ τους με μια αμοιβαία βαρυτικη έλξη. Ολα αρχίζουν από ενα κοινό μοριακό νέφος,που αποτελεί πηγή των δύο αυτών πύρινων βολίδων. Το νέφος αυτό συρρικνώνεται λόγω της βαρυτικής του κατάρρευσης και τελικά σπάει σε δύο πυρήνες που γίνονται πρωτοαστρα και κινούνται το ένα γύρω του άλλου μέχρι να δημιουργήσουν μια σταθερή τροχιά. 
          Έπειτα υπάρχουν διάφορες εκδοχές για τη ζωή αυτών των συστημάτων. 
          Εμεις οι δύο,λοιπόν, ίσως ήμασταν ένα δυαδικό αστρικό συστημα. Ο ένας γύριζε γύρω από τον άλλον,δεμένοι από μια δύναμη που δεν βλέπαμε, μα τα κρατούσε όλα στη θέση τους. 
          Όμως εκεί που περιστρεφόμασταν εσύ αποφάσισες να πάρεις περισσότερα από αυτά που μπορούσα να σου δώσω, να τραφείς από αυτά, να μεγαλώσεις.
          Η αποσταση μας μείωνε όλο ένα και περισσότερο και εγώ το λάτρευα γιατί σε ένιωθα κοντά μου, δίπλα μου, πάνω μου. 
          Και έπειτα, λάμψη. 
          Μια υπερκαινοφανης έκρηξη μερικών δευτερολέπτων, σκορπώντας τα κομμάτια και την ενέργεια μας σε όλο το σύμπαν. 
          Για αυτό κιόλας μείναμε για πάντα ζωντανοί, γιατί τίποτα από ό,τι υπήρξε δεν χάνεται με βάση την αρχή διατήρησης της ενέργειας. 
          Ετσι κάθε φορά που θα κοιτάς τον ουρανό να θυμάσαι ότι κάποτε λάμψαμε μαζί. 
          Ενα μέρος μας θα βρίσκεται για πάντα εκεί. 

Είσαι παντού, μα ποτέ δεν ήσουν δικός μου. 
          Χρόνια τώρα τριγυρνας μεσα στο μυαλό και στην καρδιά μου. 
          Σε γνώρισα χωρίς να σε έχω και σε έμαθα χωρίς να σε ζήσω. 
          Δεν υπήρξε ποτέ το «εμείς», μόνο κλεμμένες στιγμές, ανεξίτηλα βλέμματα και σιωπές που μεγάλωναν. 
          Υπάρχουν μέρες που σε αφήνω, φεύγεις και σε ξεχνώ.
          Έπειτα γυρίζεις ακάλεστος στο νου μου, δημιουργώντας αυτόν τον φαύλο κύκλο. 
          Με τον καιρό έγινες συνήθεια, σε κλαίω στα μεθύσια και σε κάθε μοναχική νύχτα. 
          Ετσι μαθαίνω να ζω με μια απουσία που έχει όνομα. 
          Σε έπλασα μέσα μου και έγινα καταφύγιο για κάποιον που δεν το χρειάστηκε ποτέ. 
          Και αυτό είναι το πιο σκληρό, όχι ότι έφυγες, αλλά ότι δεν ήρθες ποτέ. 
          Και στο λέω πλέον καθαρά, αν τυχόν έρθει η μέρα που θα σε ξεχάσω, δεν θα λυτρωθώ, μα θα πενθήσω. 
          Μέχρι τότε, θα σε κουβαλώ σαν αυτό το «αν» που δεν πρόλαβε να ειπωθεί. 
          
          

Χρόνια τώρα ειμαι ναυαγός σε ξερονήσια και θάλασσες, ψάχνοντας να σε βρω. 
          Ψάχνω στα κύματα, στην άμμο, στα βότσαλα και στα ξεραμένα φύκια που επιπλέουν μεθυσμένα στην  επιφάνεια του απέραντου γαλάζιου. 
          Κοιτώ τον ουρανό, και ψάχνω ανάμεσα στα σύννεφα, στον ήλιο και στο φεγγάρι να σε βρω. 
          Στα πολλά αστέρια που σιγοσβηνουν σαν την ελπίδα μου.
          Τριγυρνάω μοναχή και απελπισμένη στο κενό σκαλίζοντας αυτό το τίποτα που πάντα ήταν κατι.
          Μα τελικά σε βρήκα να πλέεις νωχελικά στις θάλασσες των ματιών του.
          Και τότε ένιωσα να πνίγομαι, να μην μπορώ να ανασάνω.
          Ένιωσα τον κλοιό να σφίγγει γυρω από τον λαιμο μου και το νερό να βγαίνει βασανιστικά αργά από την μύτη μου.
          Δεν μπορεί λέω, δεν μπορεί ο έρωτας μου να είναι μαύρος, μίζερος και μονόπλευρος!
          Πήρα μια βαθιά ανάσα και βυθίστηκα μέσα του.

Life update: Στα όρια να ανεβάσω το βιβλίο που υπάρχει στα drafts γιατί το real life δεν ειναι ιδιαίτερα ιδανικο αυτό τον καιρό.❤️

Ο Ερωτας είναι κοινός θνητός.
          Ακολουθεί πίστα τον κύκλο της ζωής,
          βάναυσος και μακρύς.
          Τι κι αν είναι κύκλος;
          Δημιουργείται από το μηδεν.
          Η στιγμή της σύλληψης είναι μικρή, 
          ένα βλέμμα, ενα νεύμα, ενα χάδι.
          Η κυοφορία Του είναι ένα ταξίδι, άλλοτε ευχάριστο άλλοτε πικρό. 
          Μερικές φορές το ποδαράκι Του είναι σαν άγγιγμα στην κοιλιά και άλλες φέρνει ναυτία.
          Έπειτα ακολουθεί η γένεσις,
          επίπονη μα θαυματουργή.
          Μεγαλώνει σιγά και υπομονετικά, πλάθεται και στο τέλος παίρνει το δρόμο Του.
          Μόλις φτάνει στο ζενίθ Του, λοιπόν,έχει δυο εκδοχές.Είτε γερνάει και πεθαίνει ήρεμα, ειτε κουράζεται νωρίς και εγκαταλείπει.
          Και στις δυο περιπτώσεις η κατάληξη είναι η ίδια, ο θάνατος. 
          Αν η πίστη σου όμως είναι μεγάλη, τότε μπορείς να προσδοκεις την Ανάσταση Του.

ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΟΥΥΥΥ

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΒΡΕ ΘΕΑ

Αυτός στο προφίλ είναι ο τζακ;

αστεριιιιι

ΤΙ ΤΈΛΕΙΑ ΜΠΛΟΎΖΑ ΡΕ ΚΟΥΚΛΑΑ ΡΙΚ ΦΟΡ ΔΕ ΓΟΥΙΝ