elifeftall

Duyduğuma göre Lalelerinden serisinin finalini bekliyormuşsunuz :D 

sonunu boşver, başı güzeldi

Hazır Lalelerinden final vermek üzereyken buraya biraz içimi dökmek istiyorum izninizle. Lalelerinden serisine ilk başladığım zamanlarda hayatımın nasıl şekilleneceği hakkında en ufak bir fikrim bile yoktu. Sanki çok derin duygular arasında boğuluyormuş gibiydim, kalemini okudukça sanki satırlarında kendimi gördüm ben ve bu konuda yalnız olmadığımdan eminim. Nasıl yaptın bilmiyorum ama Hazal ve Ayaz Kayra'nın bu hikayesi içinde direniş gözyaşı ve dram olmasına rağmen beni kendime getirdi bir noktada. Yeri geldi ağladım okurken ama gerçek anlamda bir yuvaydı benim için burası. Ayaz'ın babasına duyduğu özlemi ve çocukluğuna olan kırgınlığıydı beni bu kadar etkileyen belki de. Bir diğer konu ise aşkı öyle nahif yazmışsın ki... Şunu söylemek istiyorum ki ben sadece senin satırlarını değil, senin duygularını da okudum. Buna inancım sonsuz. Şimdi serinin sonlanmasına son birkaç bölüm kaldığını söyledin ve ben ilk okumaya başladığım andan şu anı düşünüyorum da aklıma bir cümle geliyor. Hani Ayaz ve Hazal'ın arasında geçen bir diyalogda "keşke ruha da yarabandı yapıştırabilseydik" diyor ya Hazal, bence okumak gerçekten de ruhumuzdaki yaralara yarabandı oluyor.  Benim için en çok da senin kalemin ruhuma ilaç gibi geliyor. Umarım sen de içinde verdiğin bu sessiz savaşları, bizlerin yorumları ve düşünceleri sayesinde az bile olsa atlatabilirsin. Çok derin düşünüyorsun. Lalelerinden serisinin psikiyatristi Kuntay'ın da dediği gibi,  "Bu derin düşünceler umarım seni sarmalayıp boğan bir sarmaşık değil de seni içten içe aydınlatan parlak yıldızlara dönüşür." Seni seviyoruz, Eftal  <3  :')))))

oh be. uzun zaman oldu bak. girebildim sonunda.

Savaşın durduğu ve özgür bir toplumun olduğu, Hazal'ın sanatını konuşturduğu, Kuntay'ın psikiyatrist kliniğinde huzurla hastalarıyla ilgilendiği, Ayaz'ın örgütünü savaş için değil de artık sadece yardım için yönettiği, Duru'nun müzisyenliğine devam ettiği, Umut Can'ın mutlu olduğu, bütün sokak çocuklarının (ki sokaklar çocuk doğurmaz) Siyah Emare'nin gölgesinden ayrılıp yeni yuvalarında çocukluklarını yaşayabildiği, her çocuğun eşit şartlarda güzel bir şekilde büyüyebildiği, acıdan ve kargaşadan uzak, bir aile gibi mutlu olacağımız bir Lalelerinden evreni... Saçım beyazladı resmen :')))) 

Gebericem ağlamaktan çok güzel yazmıssın bölümleri 

Lalelerinden evreninin belki de en güçlü karakteri örgüt lideri Ayaz Kayra’ydı çünkü içindeki savaşın yanında ülkedeki bütün masum insanlar ve çocuklar için çok savaştı. Bazen ülkenin en köklü örgütünü kurup yöneten o lider yerine, hep çocukluğunu yaşayamamış küçük bir çocuk gibi görüyorum onu  ❤

Yeni bölüm ne zamannnnn

Kaleminden en sevdiğim karakter olan Ayaz’ın doğum günü bugün. Kendimi en yakın hissettiğim karakter de. Muhtemelen gerçek hayatta böyle birisi olsaydı sağlam umutlarımız olurdu çünkü Ayaz sadece ülkesi ve çocukluğu için savaştığını düşünüyo ama aslında halka umudu aşılayan ilk o oldu. O kadar güçlü bir karakter ki onun karizmasından hepimiz etkileniyoruz. Özellikle de kadınlara olan bakış açısı kalemine en çok yakışan şey. “Karşısında diz çözeceğim tek insan sensin, Güvercin.” diyodu ya aşık olduğu kadına. Benim en sevdiğim yönü de bu sevdiği, uğruna her şeyden vazgeçebileceği ve çok değer verdiği kadına bu kadar nahif davranması. 
          
          Ayaz Kayra savaşında solmayı değil de parlamayı tercih eden etrafına da ışık saçan bir güneş gibi. Onu çok seviyoruz, iyi ki doğdun sevgili güneşimiz. Ve iyi ki varsın ki bizim gibi dünyadan kaçıp kitaplara sığınan insanlara iyi geliyorsun ❤

“Biz bir kadının sokak ortasında öpülmesine değil; öldürülmesine, şiddet görmesine, ağlatılmasına karşıyız.” diyerek gönülleri fetheden bir örgüt lideri Ayaz Kayra Masso.  ❤❤❤❤❤