jase

arkadan saçma sapan shitpostlarla tassak geçiyoruz ama burada da duvara doğru konuşup dertleniyorum  maalesef çokça maalesef 

kimseye yansıtmak istemiyorum bilinmesin görülmesin. eski neşeme sarılıyorum tutunabildiğim kadar ya da üzerimde tutabildiğim kadar

birileriyle tanışmayı denemek için çok mu yanlış zamandayım akşamları düşünüyorum bugünlerde

rica ederim kaju 

@remollia  o artık uyurken dinlediğim playlistin yeni üyesi :B teşekkür ederim fıstık

seversin gibime geldi

işe girsem de şu ruh halimi siktir edebilsem

@nietzscshe inan hiç fark etmez bana @/yefimicmisin bu benim hesabım

kişisel instagram hesabımı kapattım ama kendi kendime takıldığım bir hesap var onu vereyim mi

@nietzscshe o halde konuşabileceğimiz bir hesabını rica edebilir miyim

özellikle bu sıralar içimde çok kötü bir his var yani bildiğin faka basmak üzereyim ama ne oluyor ya da ne olacak bilmiyorum

yanlış birine karşı bencillik ediyorum. hem de çok yanlış birine ve bunu biliyorum ama her seferinde saplanıyorum. yine bana yetişen o oluyor ama ben ona yetemiyorum, yetişemiyorum çok eksik hissediyorum. iş ona geldiğinde ne fikrim ne de deneyimim kalıyor. soyut somut küçüldüğümü hissediyorum. neden böyle oluyor anlam veremiyorum 

öyle bir düzlükteyim ki göstergede sayıların büyümesiyle aksi durumlaf olasılıklarıma dahil olması söz konusu bile olmadan gidebiliyorum ama bu yolun belli başlı duraklarına uğramamak için çetrefilli yolları ve bataklığı göze alıyorum, istemsiz. çok garipsiyorum

ıskota yakama ne vuruyor bilmiyorum, iyiye işaret eden yönü kaybettim.

melodiye kapıldığımı nadiren hissettim. ritmi ve sözleri fondan çekip çıkarmak çok zor. hayata öyle kapılmışım ki seslere sağır olduğumdan bihabermişim. bir liste hazırlarım her defasında, her bir defasında da yırtıp atıyorum. sanırım olanlar bu odadan ibaret, benden değil. 

kendimden o kadar uzun zamandır vazgeçtim ki geri istemiyorum. madem hala devam ediyorum öyle ya da böyle burdaysam anlamlı olsun diye başkasına katılıyorum. başkaları için duvar oluyorum. bu şekilde kendimi unutabiliyorum. iyi bir şey olup olmaması umrumda değil sadece anlık da olsa unutabiliyorum. önemli olan bu

artık kimseyle elimden geldiğince tartışmıyorum kavga etmiyorum sesimi biraz olsun yükseltmiyorum. çünkü bitmeme zerre kalmış da ben biraz olsun fazlalaşırsam sonuna varacakmışım gibi. 

böyle devam edecekse etmesin ben yeltenmeden ölüp gideyim en azından. bildiğim yaşantı beni çok kırıyor, bilmediğim bir sonuca koşmaktan başka çarem kalmayacak gibi. adım adım iplerime sarılıyorum sanki hafiflemeye başlıyorum. yerden kesilmeme belki birkaç gün belki birkaç dakika kalmıştır 

haftaya buraya gelecek yoksa çoktan kendimi o

o kadar rezalet bir gün ki kendimi boğmak istiyorum<3