Fata

تو طبیعت جا سوزن انداختن نیستا:) 
          سیزدتون مبارک❤

خسته شدم جدی، زندگی کسل کنندم بدون شماها و اینترنت کسل کنندتر شده:) 

این سوتو کور بودن اینجا داره ازارم میده«-_-» 

خستم خیلی خسته، اما این امیدی که تهش خوشه هنوز منو سرپا نگهداشته... 
          
          

اول از همه سال نو رو تبریک میگم
          دوم مرگ اون  دیو بزرگ اون موجود نحس تبریک میگم
          انشالا تبریک سومم  روز ازادی باشه
          الهی سال خوبی داشته باشید، سالی پر از برکت و خوشی براتون ارزومندم. 
          
          توی فالی که لحظه سال تحویل گرفتم اومد که این دیو سیاه بعد از دست دادن مال و زندگیش با رو سیاهی و بی ابرو پاشو از این سرزمین بیرون میذاره، اونجاست که تازه روی واقعی بهار و شکوفاییش رو می بینید، مادر زمین بیدار میشه انرژی های خوبش رو روی زمین جاری میکنه، امسال از نظر مالی و کار و تحصیل برای خیلیا میتونه خوب باشه پر از شانس و اتفاق جدید. 
          البته بشرطی که این نحسی از این سرزمین دور شه تا اون بانوی بهاری، مادر این سرزمین بتونه باز جون بگیره. 

امیدوارم اگه نت قطع شد، دفعه بعد که برمیگردیم با دل خوشحال تری باشیم، براتون ارزوی سلامتی دارم امیدوارم چیزیتون نشه قشنگا  ، حتی نمیتونم بگم مراقب خودتون باشید
          
          من همین الانشم وای فایم بالا نمیاد-_-

امروز برای خرید یچیز ضروری بازار بودم، هیشکی نبود، خلوت، ساکت، نه بوی عیدی درکار بود، نه مردم خوشحالی... 
          
          برای همون یچیزی که میخواستم ناقابل ۵ملیون کارت کشیدم اومدم بیرون، باورم نمیشد:) 
          
          لباس عید و خرید عیدم که کلا کنسله، حال هیچکدوم این مردم خوب نیست، میری بیرون با حال بدتری برمیگردی خونه. 
          
          چرا ما باید توی این سن بجای رویاهامون بفکر پول باشیم؟ 
          

هایی، به یه بیچارگی اینو پابلیش کردم، ایا پابلیش شد براتون بالا میاد پارت۴۹؟
          https://www.wattpad.com/story/367050207

من اگه جواب فال ندادم
          
          رمانی اپ نکردم بخاطر نبود نتم بوده توی این یک هفته، هیچ جوره وصل نمیشدم، الانم بزور وصلم
          
          جواب فالارو تا فردا میدم قشنگا
          
          رمانم چون کمدیه دزد اسپرم، درست نمی بینم که توی این دو روز اپلود شه، بهرحال یه حرمتی هست که به خودم اجازه نمیدم زیر پا بذارمش... 

چهل روز گذشت.... 
          چهل روز از پرکشیدن جاویدنامان وطن گذشت؛ 
          از گل‌های پرپر شده‌ای که عطرشان هنوز در کوچه‌های این سرزمین جاری‌ست.
          چهل روز از خاموشی صدایی که قرار بود آینده را فریاد بزند
          چهل روز است که خانه‌ای، جای خالی یک خنده را نفس می‌کشد.
          چهل روز است که سفره‌ای، چشم‌انتظار دستی مانده
          که دیگر نان را قسمت نمی‌کند.
          چهل روز است که قاب عکسی،
          به جای آغوش، سهم خانواده شده است.
          اما مگر می‌شود گل را پرپر کرد
          و عطرش در هوا نماند؟
          مگر می‌شود نامی را از خاک گرفت
          و از دل‌ها زدود؟
          جاویدنامان وطن،
          شما نه فقط فرزندان یک خانه،
          که امیدهای یک سرزمین بودید؛
          ریشه در خاک،
          و شاخه در آرزوی فردایی روشن.
          چهل روز گذشت…
          اما یاد شما از شمار روزها عبور کرده است.
          در هر طلوع،
          در هر پرچمی که در باد می‌رقصد،
          در هر دعایی که بی‌صدا بر لب‌ها می‌نشیند،
          نام شما جاری‌ست.
          گل‌های پرپر شده،
          شما پایان نبودید؛
          شما آغاز خاطره‌ای شدید
          که هرگز از این خاک رخت برنخواهد بست.
          روحتان آرام،
          نامتان جاودان،
          و راهتان روشن.