Firanz07

          Feride Aktaş, 17 yaşında genç bir kızdır. Abisinin zorlamasıyla abisinin iş yerindeki patronuyla evliliğe zorlanan Feride, bu duruma dayanamaz ve bir gece evden kaçmaya karar verir fakat bu kaçış, yeni hayatının başlangıcı niteliğinde olacaktır.
          
          İçerisinde polisiye, dram, aşk, aksiyonun harmanlandığı bu kitaba hepiniz davetlisiniz 
          
          https://www.wattpad.com/story/351930068?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=RuzgaraFisilda_

Okuma listemdeki kitaba karşılıklı k vote istermisin?

İnsanı hayat yormuyor, insanlar haddinden fazla çok yoruyorlar. Bazen öyle bir noktaya gelip varıyorsun ki, dünyanın en umursamaz insanı olmayı diliyorsun. İnsanlar didişmekten, birbirini kıskanmaktan hiç yorulmuyorlar. Bazen diyorlar ki, dünya yaşanacak bir yer değil. Ancak biri de çıkıp demiyor ki, onu biz bu hale getirdik. Birbirilerini o kadar çabuk kırabiliyorlar ki... Hiç düşünmüyorlar "ben bunu neden kırdım?", "niye kırdım?", "boş yere mi kırdım?". Hayır, asla demezler... Düşünüyorlar ki, sadece kendi sevdiklerini sevseler onlara yeter, başkalarını değil. Yanlış arayan insan hayatta tek kalır bence. He, bir de en önemlisi empatidir. Ben buna çok inanırım. Empati kurabilen insan hiçbir zaman kimseye önyargılı davranmaz ve bu çok güzel olur. Bu kadar şeyler içinde susmak çok iyi, ama sadece şimdilik...

Bir sabah yetim kalacak bu gece de. Bir mum daha eriyecek yokluğunun arkasından. Bir göz daha yaşaracak, bir uyku daha kaçacak. Telefon sustukça acım çoğalacak. Özlemenin iyisi olmuyor, özlemek can alıyor, özlemek yıkıyor. Gece yatarken uyandırıyor, yolda yürürken kesiyor karşını. Gâh umudunu kaybediyorsun, gâh da başını. Ben sensiz günlerimin üzerinde çiçekler diktim. Ben sensiz günlerden yuva inşa ettim, üşüyorum hasretinin soğukluğundan. İnan, kimseden bir sıcaklık dilemedim. Beklemektir benim işim, ölene kadar beklemek. Üzdü bir gidişi senden izlemek. Zor oldu senden sonra, ne yediğimi hatırlıyorum, ne de tarihi biliyorum. Günleri de unutmuşum, haftaları da unutmuşum ve aynı yerden, aynı darbeler yıkıyor. Söylemeye utanıyorum, sormaya çekiniyorum... Gelicek misin bir gün? Çok mu kaldı kavuşmaya?