بارون شدیدی می‌بارید.
پسر جوون با کوله‌ای روی دوشش، روبه‌روی کلبه‌ی چوبی ایستاده بود؛ کلبه‌ای که دودِ دودکش و نورِ کم‌رنگی که از پشت پنجره‌ها بیرون می‌زد، از گرمای داخلش خبر می‌داد.
بالاخره قدم‌های خسته‌اش رو جلو برد، جلوی در ایستاد و با ضربه‌ای کوتاه، حضورش رو اعلام کرد.
در کمتر از چند ثانیه در باز شد و پسری قدبلند با شونه‌هایی پهن و چشمانی براق روبه‌روش قرار گرفت.
+ پس بالاخره اومدی
قلب پسرک ایستاد، همون صدا بود... همونی که توی خواب‌هاش گفته بود منتظرشه.
_ تو هم صدای منو شنیدی؟
پسر قدبلند فقط لبخند زد و بدون هیچ حرفی از جلوی در کنار رفت؛ گرما و بوی قهوه اولین چیزی بود که بعد از ورود حس کرد و بعد، کتابخانه‌ای بزرگ بدون حتی یک کتاب و قاب‌هایی خالی روی دیوارها که انگار منتظر پر شدن بودن.
+ باید با هم شروع کنیم به پر کردنشون راستی اسمت....
پسرک باهمون لبخند محوش برگشت و خیره به چشمان زیبایش لب زد
_ جونگکوکم... جئون جونگکوک
+ از آشناییت خوشبختم جونگکوک؛ منم سوکجینم.... کیم سوکجین