**Zamanın Kıvrımlarında Bir Veda…** ️
Bir hikayenin son satırını koymak; yalnızca mürekkebin kuruması değil, o karakterlerle aynı havayı soluyan, her bir çaresizlikte boğazı düğümlenen ruhlara verilen en ağır, en sessiz hesaptır. Yüksekova’nın dondurucu ayazında, o lanet akşamın sessizliiğindeki ilk ıssız kıvılcımdan Maraş’ın heybetli dağlarına kadar ilmek ilmek işlediğimiz bu yolculuk; bu akşam **40. Bölüm (Final)** ile kaçınılmaz ve ebedi noktasına ulaşıyor.
Sizlerin katıksız eşliği ve sarsılmaz bağlılığıyla 9 bin kişilik devasa bir hafızaya, ortak bir sızıya dönüştü bu satırlar. Birlikte büyüttüğümüz bu dünyada, kaleme aldığımız her bir cümlenin karakterlerimizle beraber kendi içimizdeki o en derin odaları da dönüştürdüğüne şahit olduk. Zaman büküldü, sınırlar zorlandı, umutlar yeşertildi ve nihayetinde kader, kendi elindeki o keskin kalemi çekip tek bir hamlede hükmünü verdi. Şimdi ise o ortak hafızaya, geriye tek bir açık kapı bile bırakmayan en ağır mührü basma vakti.
Bu alelacele kurgulanmış bir kapanış değil; aksine her bir kelimesine sessizliği, hüznü, fedakarlığı ve ebedi bir kabullenişi sindirdiğimiz derin, sarsıcı bir son perde. Hakiki hikayeler masalsı sonlarla bittiği için değil; ruhumuzda bıraktığı o lekesiz, o tamamlanamamış ama devasa sızıyla ölümsüzleşir.
Şimdi dış dünyayı bir kenara bırakın, müziğinizi açın, kabuğunuza çekilin ve zihninizi bu son perdenin üzerimize çökecek o yoğun ağırlığına hazırlayın. Çünkü birazdan sayfaları çevirdikçe duyacağınız son fısıltılar, zihninizdeki yankısını uzun süre kaybetmeyecek.
Bu uzun ve meşakkatli yolda aynı adımı attığımız 9 bin kişilik bu koca aileyle; son kez aynı hizada, aynı duyguda ve aynı derin sessizlikte buluşmak üzere…
Kitap hakkındaki genel yorumunuzu ve sonu hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakabilirsiniz . Benimle birlikte bu yolculuğu tamamladığınız için hepinize sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.
Sevgilerle
-gecelerehapis-
