Bazen insan ruhu hayat akışında kaybolmak istemez ve kendini bazı gerçeklere,gerçekliğe kapatır. Melankolik olmak ister, görünmez olmak ister. Hayatın bozuk akışının bir önemi kalmaz ve hiçbir şeyden tat alamaz o noktada.
Kişiyi bu raddaye getiren elbette çevresindekiler ve yaşadıklarıdır ama olan yine o kişiye olur. Kendi öfkesinde,sinirinde ve hayata karşı olan boş bakışında zararda çıkar. Çünkü yeterince kırılan bir camın parçaları yeniden birleşenez. Bu yüzden hayata geri dönebilmek için ya başka bir forma dönüşmesi gerekir ya da kendini kırık haliyle kabul etmesi.
Seni de sanırım bu raddeye ailen ve çevrendeki arkadaşların -bir nevi zorba- getirmiş olmalı. Bu konuda yalnız değilsin çünkü kendi ailemin de günah keçisi benim.
Açıkçası genelde Wattpad'de yazarların hesabına girip yorum yapmam. Kitabımı okur ve bırakırım, öyle çok önemsemem. Gazel kitabını da çok önceden okumuştum. Cidden etkileyici bir kitaptı.
Bu kitaptan daha ağır kitapları da okumuştum elbette fakat kendimi yazarın yerine koyarak okuduğum nadir kitaplardan. Şimdi yine öne çıkanları da görünce hesabına bakmak istedim. Gözüm yorumlarına takıldı; Şimdi iyi olduğunu düşünüyorum fakat cidden seni bu psikolojiye getiricek ağır şeyler yaşamışsın. Yazdığın yorumların hepsini okumadım ancak yazdıklarında ki ruh hallerin çok farklı.
Bir gün kendini melankolik hissetmişsin,
Bir gün öfkeli,
Bir gün hüzünlü,
Ve şimdi de iyisin.
Biraz uzun yazdığım için kusura bakma, inşallah yazdıklarımı okursun.
Herkesin içindeki melankoliyi terk etmesi dileğiyle
