calla lily.

kadını izlerken bu gemide kederleriyle boğuşanın yalnız ben olmadığımı anlıyorum.  
          
                                                 on gece düşleri

bazen insan varoluşsal sancılarıyla başa çıkamaz. gecenin bir yarısı yatağında dizlerini kendine çeker ve şarkılar eşliğinde çare arar. ancak dedim ya bazen başa çıkamaz. mide bulantısı gibi bir duygudur bu ki aynı zamanda mide bulantısını da çeker kendine. boş boş duvarı izler, dizlerini izler, kitapliğını izler, tavanı izler. hatta bazen tavanı mezarı olarak görür insan. ya varoluşsallığı ya da kendini sallandırır tavandan. insan olmanın yükünü taşımak hiç de kolay şey değildir esasında. her şeyden önce bu yükü taşıyabilmek için gereken insan olma çabası da zorlu bir süreç. hatta belki de bazıları için sonunda beyhude. tıpkı bir günahkarın tekrar günah işleyecek olmasına rağmen tanrıya yalvarması gibi.
          kim bilir belki de yavaşça benliğinden dahi vazgeçer en sonunda. dediğim gibi başlı başına bir yük insan olmak. kim ister insan olmak? kim istemez insan olmak? labirentin önündeki bilmeceler bunlar adeta yahut çıkmaz bir sokağın tabelası, kim bilir? ne karar verirse versin kişi kendininin savaşçısı ve muhafızıdır. her şekilde devam etmek zorunda kalacaktır. ya sallanacak tavandan ya da kendi yolunu çizecek her şeye rağmen. 

acılarımız ve yaralarımız dinmeyen kamçılarla ruhumuzda, büyüdük. rüzgar bizi ileri götürdü. yaşamın ne olduğunu öğrendik, derin sularla boğulsak dahi.
          belki herşey yok oldu ama özlemim tıpkı biçare ayçiçeklerinin güneşe olsn özlemi gibi.
          
          
          https://open.spotify.com/track/0UC6CJgTFCikxLJZMNw8Xu?si=CMtCAiYBQU6Uu2vu4aPocA

Of o ilk tanıştığımız zamanlar geldi aklıma birden... Dah adını söyleyemezdim.

au ciddiyim hanımefendi.... 

Teklifiniz kabul edildi, müessesemizden gelen bilgilerle bize aitsiniz. 

i can't save us, my atlantis. 

yaram kanıyor, diyorsun. nerede diyorum. düşünüyorsun uzun uzun sanki dünya sona ermeyecekmiş gibi. hangi birinin kanadığını bilmiyorum ki, göğsümdeki kanıyor sanırım, diyorsun. ikimiz de kapanmış bir yara sanıyoruz onu, halbuki en çok kanayan, sızlayan o yaraymış. acısına alışmışsın meğer, görmemişsin onu. yine soruyorum, nasıl kanadı bu kadar, her yere gönlünün kanından yağmış? sesi, diyorsun. sesini duydum, tam şuraya fısıldadı diyorsun. o kadar güzeldi ki, görmedim, duydum. yemin ederim özlemdi sesi, özlemimdi. nefesimmiş, benliğimmiş. yaşamım ve ölümümmüş o. gelmiş, nasıl yaşanır öğretmiş ve yarasını açıp gitmiş. ben de yaşamayı öğrettiği gibi unutmuşum. nefes alıyor muyum yoklamaya gelmiş sanki fakat nefesimi alıp giderken nasıl nefes alırım ki ben, diyorsun. beni de nefessiz bırakıyorsun. benim nefesim de beni nefessiz bırakıyor. özlemim, yaşamım, benliğim. beni, bana terk ediyor. hiç oluveriyorum oracıkta. benden, bana bir şey kalmıyor zehir misali sevgim dışında.
          
          
           c. lily 

kalabalık... için, çevren, zihnin o kadar kalabalık ki kendi kendini, kendinden sürgün ediyorsun. sahi, kimin sürgünü bu? herkese çiçekler açarken kendinle baş başa kaldığında solan senin mi yoksa herkese kendini iyi göstermeye çalışıp fırtınaların mahkumu olan senin mi? her kimin olursa olsun bu sürgün sensin, yıpranmış, arayışlarda kaybolmakla lanetlenmiş ruhunun da sürgünü. ruh da olsa beden de olsa kasvet dolu, gökyüzünün ağlamaya meyilli olduğu zamanlar bunlar. geçer, elbet geçer ama izlerini ruhunda mıh gibi taşıyacaksın. o izler acılarının birer anısı, pusulası olacak. bazılarını hatırladığında göğsünü delip geçecek. işte o an diyeceksin ki, "olan oldu, zamanında kendimden geçtim. yine geçmeyecegim." kendi kendini büyüteceksin bir nevi. yaralanı kimseye muhtaç olmadan saracak, annen, baban, kardeşin olacaksın kendine. hiçbir şeyin sonu değilmiş, anlayacaksın. keza hiçbir şeyin başı da değil. hayatı sen başlatıp, sen bitireceksin neticede kendinden başka kimsen yok, olmadı da. yalnız doğdun, kimse birileriyle doğmaz. bundan mütevellit diyorum senin başlangıcın ve senin sonun. senin sürgünün ve senin felahın. yıllarca hüzünlerde ve karanlık dehlizlerde boğulan kalbini felaha kavuşturamayacaksın belki de artık çünkü hak etmediğini düşüneceksin. hak ettiğini anladığında ise "tekrar kendimden geçemeyeceğim." sözünü çoktan çürütmüş olacaksın.
          
          
          c. lily 

“Birden ayrımsadık ki ayrılık orda başlıyor  
          Tam da çiçeklerin sulanmadığı yerde  
          Konuşacak bir şeyler bulamıyorsak günboyu  
          Derim ki ayrılık gündemdedir ne yapılsa  
          Ve sen bütün ayraçları kaldırdığını sanmıştın  
          Ama unutmuşsun yine de ayrılık ayracını”