'Kurduğumuz en büyük hapishane, kendi içimizdedir' diye geçer bir Çin atasözünde. 


Kendi hapishanesini kurup, kaç günüm olduğunu bilmeden attığım çizikler duvarlarımı kirletiyor benim de.

 Hiç yorulmadan attığım voltalarla geçiyor hayatım . Bazen elimde bir kalem birkaç söz,  birkaç resimle parmaklıklarıma kendimden bir şeyler katarım.  Bazen kendimi aradığım kitapların sayfalarını kurcalarım. 


Bir labirentin ortasındaki zihnim çıkar yol aramaz, çünkü  kaybolmaya aşıktır.  Orada oyunlar oynayan çocuk yanım saklanmıştır gerçeklerden.

 Kaderimin oluşturduğu yollar, herkesin hayatı kadar karmaşık, geride kalan her anıyı bastırmak adına, durmadan dinlediğim müziklerin nakarat kısımlarını fısıldayarak yürüyorum geleceğe. 


Her arayış birer kayboluşken,  hakkımda söyleyeceğim her söz, üstü kapalı yaşanmışlıklar ve karanlık bir kuyuda yankılanan geleceğimden ibaret.