gunestenkactim

Girmeyeli o kadar uzun zaman olmuş ki, her neyse çok uzun tutmak istemiyorum. Wattpad uzerinden actigim bilmem kacinci hesapti bu ve ilk defa biri benim sesimi duydu. Kısa sureli bir cennet yasamis olsam da, benim bile anlamadigim o sorunlar yuzunden sevdigim herkesi, herşeyi ve o'nu kaybettim. O sorunlar dedigime bakmayin he o sorunlarin ta kendisiyim. Elbette bana yapilan fazlaca hata oldu kirildigim ve hakli oldugum seyler oldu. Ama her zaman cekip gitmesini ve o kirginliklardan cok kirginlik birakmasini iyi bilen bir karakterim oldu. Bu platformda ki son hesabim. Silmeyecegim cunku icinde silmeye kiyamadigim anilar var. Eger birisi burayi okuyorsa, ben muhtemelen coktan bu hayattan göcmüs olacagim. Kim bilir belki baska yada gercek benligimle dunyaya geri gelirim.Eger bu satirlari merakla okuyan biri varsa ona sunlari soylemek istiyorum. Ben sandigin kadar iyi bir insan olamadim. İnsanlar hicbir zaman iyi biri olmak icin gosterdigim cabayi goremediler. Ama onlara da birseyler diyemiyorum cunku onlari kiran rezil bir insana karsi bir anlayis bekleyemem dogrusu. Her neyse eger hala merak ediyorsan beni, eski cumlelerimi oku. Eskiden nasil birisi oldugumu her seye ragmen bir dala tutunabildigimi gorursun belki. Ama artik tutunacak bir dal yok. Her neyse demem o kiii saglicakla kal! Benim devirim bitmis olabilir ama seninki henuz bitmedi. Ve geri kalan zamaninda basarilar diliyorum! Hep mutlu olmaniz dilegiyle.  

Buraya birşeyler yazmayalı o kadar uzun zaman olmuş ki, açıkçası bu panoyu içimi dökmek için kullanıyordum. Bir gün birinin panoma yazacağından bir haberdim tabii, iyiki panoma yazmış kendileri tabii..

12 kelime, “Arafta Kalmak” Ne yaparsan yap çıkamayacaksın o araftan. Nereye gidersen git kaçmayacaksın, neyle doldurmaya çalışırsan çalış dolmayacak o boşluk. Öyle bir hâle geleceksin ki o boşluk esir alacak seni, o boşluğun derinliklerinde boğacak sonra tam çıkarıcakken geri sokucak seni o denize. Ve sen o araftan hiçbir zaman çıkamayacaksın. O boşluklar dolmayacak, o boşluklar kapanmayacak. O yaralar iyileşmeyecek. O izler geçmeyecek. Sen oradaydın, o anıları yaşadın. Onları gördün, onları hissettin, onlarla boğuldun. Şimdi sırf sen unutmak istiyorsun diye o anıları unutamayacaksın. Tam unuttun derken bir boşluktan çıka gelecek o anılar. O yaralar hiç kapanmayacak..Ama sende o anıları göz ardı etmekten hiçbir zaman vazgeçmeyeceksin.

Çünkü koza yırtıldı; kelebek yok. Onu incittin mi? Yarına ömrü yok.

Merhaba. Kısa ve özet de olsa merhaba.

Kendime bir süre tanıdım. İnsan kendine böyle bir şey yapar mı? Ben yaptım. Ben kendime bir süre tanıdım ve gün geçtikçe o sürenin doluşunu büyük bir ihtişamla izliyorum. Karar vermekten nefret eden ben günün sonunda bir karar verecek ve hayatı ona göre şekillendirmeyi umacak bir şekilde yaşıyorum. Hoş, seçimlerden birinde pekte bir hayat söz konusunu değil ama yinede o gün geldiğin bir karar vereceğim. Ve ben o günün gelmesini zevkle bekliyorum.

Kendime, kendi içime bakıyorum ve orada devasa bir evren görüyorum

"Nasıl hissediyorsun?" diye sordu.
          Boğazıma bıçak dayanmış gibi, diyemedim.

Ne oldu tavşancık, beni elde edemedin mi?

Ama siz beni kovmadan önce, ben sizi kovdum bile