son iki ay çöküşümdü. sevdiklerimi aldı toprak benden. dostlarım gitti birer birer. bazen yanlış anladım bazen yanlış anlaşıldım ama fark ettim ki kendimi açıklamak zulümmüş bana. susmaya başladım o zaman. bırak, dedim kendi kendime. bırak yanlış anlasınlar kendini niye açıklıyorsun sen zaten ne olduğunu biliyorsun, dedim. yavaşça düzeldim. yavaş yavaş toparladım. kimseye anlatamadım belki ama zor zamanlarımdı, yıkılışımdı, direnişimdi, haykırışımdı, sessizliğimdi, çığlıklarımdı son iki ay. toparlandım, kendime çeki düzen verdim. kendime bolca zaman ayırdım, arkadaşlarımla buluştum, onlarla vakit geçirdim. mezun oldum, babam elinde kocaman bir buketle geldi yanıma ben biraz daha iyileştim. kardeşim sarıldı, annem dizinde uyuttu beni
kendimi daha güçlü hissettim. kimsenin yanında ağlamadım. yastığımdı ağladığım. ve ben o gecelerde bazı şeyleri çok daha iyi anladım. yalnızlık beni korkutmazdı, yalnız büyümüştüm çünkü. ve bilirdim ki ne kadar dostum olursa olsun günün sonunda sadece ben kalırdım, yalnız kalırdım.
