Daha büyük beklenti ve isteklerde "Ne yani, bu mu şimdi?" derdi. Geleceğim ne der, ne düşünür bilemiyorum ama şimdinin tadını çıkarmak dışında elimde başka bir seçenek yok gibi. Pandemi zamanında eve kapalıyken hep bu yaşımı nasıl karşılayacağımı, o an kimlerle nerede olacağımı hayal eder, bir yandan da bu zamanlarda her şeyin yoluna gireceğine inanırdım. Manifestlediğim, dilediğim, ya da siz ne demek istersiniz bilmiyorum ama, bir şeyse şuydu: Taylor Swift'in pandeminin bitmesinden sonra turneye çıkması, doğum günümde konser vermesi, o konserde 22 şarkısını söylemesi ve benim bağıra bağıra o şarkıyı söylemem. Eh.. biraz eksik manifestlemişim çünkü konserine gidebilme imkanım pek olmadı. Onun yerine ofiste işleri tamamlamaya çalışırken mırıldanarak kutlayabileceğim kendimi. Geçen sene hayal kırıklığıyla dolu geçen, sahte gülümsemeler dağıttığım, içten içe kırıldığım doğum günümün ve yaşımın aksine bu seferki için tek dileğim kalp kırıklıklarımı unuttuğum, her şeyin iyi olacağı ve dans etmeyi asla bırakmadığım bir yaş olması. Sizi bilmem ama ben 22 gibi hissediyorum...
