çiçek reçeli
bir damla kan ve yüz bin düşünce;
çoktandır varsın ama seni tanımak yeni,
doğulup büyünülen yeri başa almak,
her yeri ezbere biliyor sanarken;
sana uzaktan bir kez daha dokunmak,
hayata yeniden doğmak gibi.
konuşmayı yeniden öğrensem,
gece kulaklarını açıp yazsa dediklerimi,
kum gibi tane tane dökülse suların ortasına.
onlarca soruyla ihtimalleri değerlendirmek,
sevgi bir lütfutur
ama aynı zamanda
parça parça dökülmek demek.
kalksam yerimden,
kollarına gelsem,
dudaklarındaki kelimelerden öpsem.
yaşanmayan şeyleri hatırlayıp
yeni anılar üretsem ve yaşatsam zihnimde,
ortak olsan bana,
yaşasak hepsini bir bir,
taşlar dizip yaksak peygamberleri,
aynalardan baksam sana,
suretini kazısam aklıma,
ukalaca şiirler yazabilir miyim
bu çöllerde yaşamış olanlara?
gönlümün ortasına ektiğin çiçeklere baksan,
her birine isimler versen,
yüreğini kolla sevgilim,
içinde bir tek ben toprağı eşen.
eski bir tanrı tanısak beraber,
onun kulu gibi davransak.
yeniden ve yeniden küfür ederken her şeye,
doğumdan öte berabermişiz gibi yaşasak.
seni sevsem kirpiklerinden ve gözlerinden,
uçurum çiçekleri diksem gözlerine,
sen ağlarken gözlerinden dökülen.
sonra toplarken her birini,
esmer bir kadının beline yazsak
dokunarak okunulan gözlerden ırak şiirleri.
ezgilerle sağa ve sola savrulsa heceler.
aransa kapı kapı dudaklarda yaratıcının adıyla.
kovalansa ve kovalansa
kaçsa çerpik ve çadır hanelerden
uçarak kaçsa her bir şeyden
girse kumların dibindeki nehire.
kolundan tutanlara tükürüp bağırsa tüm nefesiyle
dişlerini, tırnaklarını, bacaklarını kullanır
üstünde çiçek istemez
altında yer üstünde gök
kumların içinde kaybolmak istemez.
gülleri kanla yıkanır bu esmerin,
kalbi çiçeklenir,
kanı rengarenkken buz kesilir
tüm ateşin ortasında yalnız erirken
taşların içinde ağıtlar döker beline.
"vernem nidahem sevgilim,
vernem nidahem!
soylum, birliğim, dirliğim, nefesim,
harflerim ve dileğim."
[...]
