703

sarmaladım ayılttıramadım

ipin ucuna sürüklersin beni gelirim

tek gecelik bi şeymiş gibi sevişsek

seviştik ve acıktık aşktan önemli şeyler de vardı 

boş bir eve mi aitim diye düşündüm ama kendime bile ait değilmişim.
            ruhum, yıllardır kiracı gibi; eşyalarımı toplamadan, duvarlara iz bırakmadan geçip gidiyor odalardan.
            pencereler hep kapalı, ışık sızmıyor. içeride sessizlik bile yorulmuş.
            bir sandalye var, oturmam için değil, hatırlamam için. kimin oturduğunu unuttuğum bir sandalye.
            kapılar var, açmaya cesaret edemediğim. belki de ardında benim olmayan başka hayatlar saklı.
            ve ben, kendime dönmeye çalıştıkça, daha çok kayboluyorum kendi haritamda.