Per Laşez mezarlığının fakirlere ayrılmış bölümünde, ıssız bir köşede tek bir mezar vardır. Yıkık bir duvarın dibinde, çit sarmaşıklarının tırmandığı bir ağacın altında olan mezar, ayrık otları ve yosunlar arasında bir taştan ibarettir. Suyun yeşil bir renk verdiği, havanında kararttığı taş kimsenin dikkatini çekmez. Bütün patikalar onun uzağından geçer. Ziyarete gelenlerin ayakları çamur olur. O mezarın bulunduğu tarafa kimse gitmek istemez. Çünkü burası diz boyu otlar ve dikenlerle kaplıdır. Yabani yulaflar onun etrafında dalgalanır. Hafif bir güneş ışığı göründüğünde kertenkeleler gelir oraya. İlkbaharda çalı bülbülleri yosun tutmuş taşın üstünde ötüşürler. Çıplak, dümdüz bir taştır bu. Yontulurken bir insan boyunda olmasından başka hiç bir şey düşünülmemiştir .
Ne bir isim, ne bir tarih, hiç bir şey yazılı değildir üzerinde.
Yalnız yıllar, yıllarca önce bir el o taşın üzerine boya ile bir kaç mısra yazmıştı. Yağmurun ve havanın etkisiyle yavaş yavaş okunmaz hale gelen o mısralar bugün tamamen silinmiştir. 

Kötü kaderi adım adım izlemişti onu ama
Yine de yaşamıştı
Şimdi uyuyor
Meleği uçup gidince yanından dayanamadı ve öldü
Gün nasıl dönüyorsa geceye
Onun ölümü de kendiliğinden
Olup bitti. 

SEFİLLER| Vıctor HUGO