Dünya artık benim için uyandığımda başlayan kötü bir rüyaydı. Şimdi ne yapmalıydım? Seçilmek beni sadece üzmeli miydi yoksa kahrından öldürmeli miydi? Üzgün olmaktan öteydi duygularım ama ölüme de bir o kadar uzaktı. Eksik,yitik ve sahipsiz gibiydim. Öylece kalakalamışdım bir hiç gibi. Akşamdı, hüzünlüydüm. Hüznü seviliyor sandığımdan deyil, sevilmediyine yangınımdandı...
Oysaki hiç bir günahım yoktu..
Suskunlaşıyordum. Anlamaya çalışıyordum içimi. Kalbimi aklımla anlayamazdım ki. Giden hep kazanıyordu ama kalan olmak bana hiç yakışmıyordu. Üstüme asıl yakışmayansa seçilmeyen olmaktı. Bir ihtimali oynamak ne kadar kırıcı. Hiç bir şeyin yolunda gitmediyi bir yoldayım. Bir öykünün sonuymuş meğer girişinde kandırmışlar beni...