🌿

Zerda'm benim, dağ çiçeğim.

Onu izledim. Güneş başımızda dikiliyorken bile soğurdu bazı şeyler, hayret ettim; çünkü buzların içinde, güneşin uğramadığı bir zemheriye bile tutulsam, ona soğumazdı içim. Sanki o, hep yüreğimde yanacak bir ateşti.
          
          

"Ne zaman gözümü karanlığa düşürsem, kendi gözünü bana verip al bununla ara diyorsun. Hiçbir zaman o gözü bana sen bulmadın ama o gözü bulmam için gözüm oldun. Sanırım bunun için en çok sana açabiliyorum kendimi. Senin yanında özgür ve korkusuz düşünebiliyorum, sessizce içime batmak yerine dışıma kanıyorum. İyi ki geldin. Çok yalnızdım."

deli öfkem 

Zerda

"Sen böyle uzun uzun konuştuğunda, benim içimde bir mum yanmaya başlıyor ve biliyor musun, her kelimende mumun ışığı biraz daha büyüyüp her yeri aydınlığa boyuyor."

İki ismin arasına ‘ve’ koyulursa, o iki ismin arasına bir isim, hatta birçok isim girebilir. Ama iki ismin arasına ‘ile’ koyulursa, yalnızca ikisi olur. İşte o yüzden Gurur ve ben değildik. Gurur ile bendik. Bizdik. Ve o gece saat 04.00’da kaderimiz şafağın koynunda birleşmiş, şimdiyse sokaklar bizim için zincire vurulmuştu. 
          
          

Yanımdaydı ve o yanımdayken karanlık bile aydınlık geliyordu.

Zelzele'm, sen benim yüreğimin eşisin. Bunu yüreğinin eşiğinde durup o eşikten geçemezsem ölecekmişim gibi hissettiğimde anladım