☦︎

bir sokak lambasının altında ağlarsan, soğuk beton köşelerinde canını alması için tanrı'ya yalvarırsan, tüm seslerden uzağa gidemezsen ve düşüncelerin beyninin kıvrımlarına kadar ulaşırsa beni hatırla. 

nasılım ben anlıyor musun, dört duvarın içinde nefessiz kalmışım, kimsesiz kalmışım, beni aynı sıcaklıkla karşılayan evim bumbuz bir şekilde terk etmiş beni. 

annem hep derdi "ellerin lanetli, neye dokunsan parçalıyorsun, neye dokunsan mahvediyorsun." haklıymış. 

ama koşmamı isteme dizlerim yorgun. 

kırık bi kadınım, yamalı hislerimle ruhumu bedenime sığdıramıyorum. ellerimi nereye koyacağımı, seni nasıl seveceğimi bilemiyorum ben. 

fevkalade bir rezaletin peşindeyim sürekli inatla. 

bu şehri üstüme milyon kere yıktın fakat sesini duyduğum an gülümsedim. 

anne, farkına varıyorum. biliyorum, büyüyorum. anne, bazen insanlar bana fazla geliyor. sıkılıyorum. bunalıyorum. yalnız kalmak istiyorum.