@istasyon
ay ışığı geceyi güzelleştirirken, şarap zamanı susturuyor. tanrı ise bütün bunlara rağmen seni benden uzak tutuyor belki de özlem dediğimiz şey, göğün insana verdiği en sessiz cezadır.
Belki özlem göğün insana verdiği bir ceza değil de unutamadığı birini hâlâ içinde taşıdığının kanıtıdır
Mayıs bazen geride bırakılanlar içindir.
give me a sign, take my hand, we'll be fine,
promise, i won't let you down.
3.03
you make it look like it's magic,
cause i see nobody, nobody but you.
tanrı'nın karşısında başımı eğebiliyorken ruhum, onun adını haykırmaktan geri durmuyordu. tanrı bağışlasın, böylesi kapıları ardımda kapattığım için. yalınayak koştuğum adama ruhumu bahşettiğim, uğruna hayatımı adadıklarımı hiçe saydığım için. ne olurdu, ona denk yaratılsaydım. bildiğim, sahiplendiğim yuvam o olsaydı. ne olurdu, gözlerimi kollarında açsam, cennet bildiğim yer o olsaydı.
çünkü ben, bir ömrü onun omzunda dinlenebilmek uğruna gözden çıkaracak kadar sevdim. her duamın sonunda adı vardı, her sessizliğimin içinde yüzü. bana yazılmamış bir kaderi beklemekten yoruldum. yine de içimdeki umut, en çok onun kapısında diz çökmeyi seçti. eğer bir gün yeniden yaratılacak olsaydım, bu kez tek dileğim ona biraz daha yakın doğmak olurdu.
İnsan, kaçtığını sandığı her duyguda aslında başka bir istasyonda bekler; trenler değişir ama içindeki yolculuk hiç bitmez.
Zor hangisi kolay ki?
Her veda bırakır izini.
Verdiğin değerin karşılığını asla alamamak
2'22