jeminterroge
biraz buraya içimi dökücem çünkü kimsenin görmediğine emin olduğum tek yer burası
az önce hiç arkadaşım olmadığı için ağlamaya başladım normalde çok kafama takmam telefona bakıp kafamı dağıtırım ama bu sefer bunu yüzüme vuran telefon olduğu için ne yapacağımı bilemedim. insanlar sürekli arkadaşlarıyla eğleniyor sınıfta yemekhanede sokakta gerçekten her yerdeler ve ben hep yalnız hissediyorum bu yüzden de her ne kadar stresli olsa da liseyi özlüyorum çünkü en azından arkadaşlarım vardı sınıf komikti hocalara takılabiliodum tahtadan şarkı açıp sınıfta soru çözüodum bunlar beni eğlendiriodu ama şimdi hiçbi şey yok neredeyse dört aydır yaptığım tek şey okula gitmek dersi dinlememek ve yurda gidip yatakta telefona bakmak için dakikaları saymak. daha kötü bi senaryo da olabilirdi ama bu senaryoyu birisine anlatsanız herkes acırdı büyük ihtimalle.
bölümün sıkıcılığı ve asistanların mobingi hakkında konuşmak bile istemiyorum artık. bunun hakkında en çok aileme dert yanmak istesem de onlardan gelecek olan "tavsiyeler"i ezbere bildiğim için bununla kendimi yormak istemiyorum.
jeminterroge
@ jeminterroge artık yemek yerken de izleyecek bir şeyim yok çünlü leyla ile mecnunda son leylaya geldim ve burada artık dizinin normal bi diziye dönüştüğünü biliyorum başka bir şey bulmam lazım ama yok. her yerde olduğu gibi yemekhanede de yalnız olduğum için en azından bir şeyler izlemek beni daha az garip gösteriyordu ama şimdi o da yok.
bomboş ve fiziksel olarak aşırı güçsüz hissediyorum kolumu kaldıracak halim yok. tüm bu yazdıklarım bana depresyon başlangıcımı hatırlatıyor ve öyle bi döneme tekrar girmekten çok korkuyorum çünkü bu sefer insanları iyice soyutlarım ve artık hiç ihtimal kalmaz.
elimde olan iki şeyden biri çizim yapmak ve o da beni aşırı başarısız hissettiriyor çünkü ben bi şey üretmiyorum sadece gördüğümü çizebiliyorum sanki fotokopi makinesi gibiyim hiç iyi değil
iki ay önce kitap fuarından o kadar kitap aldım bi tanesini bile okumadım neden böyle yapıyorum anlamıyorum
keşke birisi çıkıp bana "beraber kitap okuyalım mı" ya da "bu gece lenslerini çıkarttın mı" ya da "hiç ders çalışmıyoruz beraber pratik yapalım mı" ya da "çıkmak istemediğini biliyorum ama şurayı deneyelim mi" ya da "beraber yürüyüş yapalım mı konuşmasak da olur" ya da "dişlerini fırçaladın mı" ya da "geç oldu ama benimle bahçede oturur musun" gibi sorular sorsa
gerçekten çok bunaldım
sürekli hareket etmeden yoruluyorum yemek yemek bile yorucu ama açım
