Korkuyoruz tamamen kendimiz olarak başkalarına görünmekten. Korkuyor ve kitapların bizim için önceden karalanmış sayfalarına, çek defterlerinin yapraklarında duran bize ait simgelere, sınıfsal çerçevemizi belirleyen davranış ve etiketlere saklanıyoruz. Saklambaç oynuyoruz durmadan. Ölümün o ilahi silgisiyle yok olmaya tahammül edemiyor ruhumuz ve ölümden intikam almak ister gibi kaleme sarılıyoruz. İşte o zaman yazı başlıyor. Hiç sakınmadan ezberlediğimiz doğru ve yanlışlardan tamamen soyunarak yalnızca kendimizi anlatıyor; yaşadıklarımızı, hissettiklerimizi, yenilgilerimizi, zaferlerimizi tek tek ortaya döküyoruz.