Bazı ayrılıklar sessiz olur; kimse bilmez, kimse görmez. Ne bir veda vardır ne de son söz… Sadece içte büyüyen bir boşluk. Kavuşamayanlar en çok susmayı öğrenir; anlatamaz, anlatmak da bir şeyi değiştirmez zaten. Herkes “geçer” der ama bazı şeyler geçmez, sadece insan alışır.
Kavuşamamak bazen kaybetmek değildir; tam aksine, hiç sahip olamamış olmanın acısıdır. Yaşanamayan günlerin, tutulamayan ellerin, söylenemeyen “kal”ların yükü çöker insanın içine. Gülersin ama yarımdır, dua edersin ama gözlerin doludur.
Zaman her şeyi unutturmaz; bazı insanları kalbin en sessiz yerine koyar. Orada ne acıtmaya devam eder ne de tamamen susar. Sadece ara ara hatırlatır kendini… bir şarkıda, bir sokakta, bir gece vakti.
Kavuşamayanlar bilir; en ağır keder, hâlâ sevebilmektir. Gitmiş olsa bile kalbinden çıkaramamaktır. Herkes yoluna bak der ama kalp bazen olduğu yerde kalır. Ve insan en çok, aynı duada olup aynı hayata sığamamanın kederine yanar.
Allah kalbi kırık olanların sessizliğini de duyar… Ama bazı kalpler bu dünyada değil, ancak ahirette ferahlar.
