Hani insanlar anlatır,anlatır ya biri oturup dinler onu. Anlamaya çalışır ya da empati yapmaya çalışır. Ben anlatmadım 23 sene,dile kolay da yaşamaya kolay mı?
Aile ne demek tam olarak,sana bir köşede öl umrumda değil der mi aile?
Deli eder mi mesela aile,sahi ben neyin içinde yaşıyorum?
Kulağım cok agriyor dediğim de,kulağıma terlik atan abi mi olur? Ben de yumruk atarım o zaman. Başı ağrır,lohusalı kadın gibi davranır. Utanmasa kıyafetlerimi giyecek,gelmiş bana fazlalık ayağı çekiyor,ben saygısızsam sen de 7 düven köpeksin.
Biri bana acısın diye anlatmıyorum,ilgi için de değil sadece beni tanımıyorsun ve ben bunu bildiğim için anlatıyorum. Yarın öbür gün karşıma geçip,yüzüme bir şeyleri vuramayacağınız için anlatıyorum. Birgün benim de intihar ettiğime dair bir laf çıkarsa,bilinsin babam ve abimler yüzündendir.
Yaş 23,yaşanan hayal kırıkları yüzlerce. Bana ait bir hayalim bile kalmadı,enerjik olduğuma bakma içten içe paramparçayım.
Ölüm yaş tanımaz ki zaten,öleceğim için demiyorum ama yaş tanımıyor işte. Benim olanı bile bana fazla gördünüz,benim sevmeye de mi hakkım yoktu?
Sizin pis zihniyetinizin aksine,o adam bana bir kız çocuğuna yaklaşır gibi yaklasti. Siz ilgi için hastaneye gidiyorsun dediğiniz için hastaneye gitmedim,tuttu elimden zorla hastaneye götürdü ilacımı aldı; ilgilendi.
Siz aileyseniz o hayat,kendinize aile demeye utanır mısınız? Kız olduğum için mi yani her şey? Aldırsaydınız ya,böyle yaşayacağıma hiç doğmasaydım ya ben.
Alıştım ama böyle köşede,sessiz sessiz ağlamaya alıştım. Koca kaçış yolu değil dediniz,okumak istedim ondan bile destek yerine köstek oldunuz.
Nefret,nefret bile etmiyorum sizden sonuçta nefrette bir duygudur ve siz benim hiçbir duygumu hak etmiyorsunuz.