Herhangi biriniz takar mı beni? Bilmiyorum. Ama şunu söyleyeyim. Yalnızım diye bir kitap yapıyorum. İşte çok kısa bir kesit:
Sevgili Günlük
Ailecek babamın işleri yüzünden İzmir'e taşınacaktık. Bunun hem artı hem de eksileri var. Artılar yaşadığımız küçük evden kurtulacak olmamız. Ayrıca o evi kiraya vericez. Eksileri çapkın İzmir erkekleri. Zaten yanlız bir insanım. Bu taşınma olayı yanlızlığıma yanlızlık katıcak. Ayrıca liseli oluşum ve insanların bana bok mu var? bakışları atacak olmaları. Lise zorbalarını tahmin bile edemezsiniz. Ayrıca anılar... ben ilk adımımı bu evde attım. İlk kelimemi burda söyledim. İlk yaşımı burda kutladım. Insan ne kadar duygusuz, donuk olsada, eski anıları düşündükce duygusallaşıyor. Bir gün yaşlandığımız zaman o anıları kafamızda teker teker oynatıcaz. Eski zamanların özleyeceğiz. Hayatımız bir film gibidir. Hepimizin yaşadıkları filmin içeriğini gösterir. Benim filmimin içeriği gençlik draması . IMD puanı: 0.5 kesinlikle 0.5! Devam filmine bile gerek yok. Neyse... şu an odamdaki eşyaları kutulara koymam gerek. Yarım yeni evimize taşınıcaz.
