Yüzlerce yıl önceydi sanki. İkiçeşmelik yokuşunu gece vakti tırmanırken, yıllardır yüzlerce sözcükle tanımlayamadığım sıkıntım yine bana ağırlık yapıyor, soluk soluğa bırakıyordu. Kullandığım sözcüklerin şahsında tüm sözcük evrenine küfür ettim ve her şeyi tek bir sözcüğe sığdırmayı diledim. 
Yokuşun başına geldiğimde her şey o tek sözcüğe sığmıştı: Sessizlik.
...
O büyük bir sessizlikti... Yıllar sonra şimdiki eşime aşık olana kadar bir daha yazmadım. 

Şimdi buradan, Hayalbaz'ın büyük sessizliğinin öncesinden kalan herşeyi paylaşmaya karar verdim. 
Geçmişimde ve derinimde hala tınlayan bu sıkıntıya bir de şimdi bakmak istiyorum. 
Yorumlarınızla bana göz kulak olun lütfen...