Sessiz sularda yüzüyorum, suyun altında sesim çıkmıyor diye unutmadım sesimin varlığını. Tınısı aklımda, en çok bir adı sayıklarkenki hâli. Uzun bir uykudan sonra konuşmaya çekinmek gibi, sesimi çıkarmamam gözlerimin görmediğini göstermez. Her şey bir kenara, benim gövdemi her meltem sallar ama senin fırtınanda ekildim bu toprağa. Yüzümden belli olmayanı içimde saklamıyor değilim. Her şeyi yakıp atmış değilim, aklıma düşmüyor değilsin. Çıkıyor musun orası tartışılır. Ama alıştım. Alıştım, ben iyi gelemeyeceğim her yaraya merhem diye sürünmemeyi öğrendim. Meryem midir merhem mi derler, ben Meryem'im. Gönülü yaralarım, merhemi de yoktur elimde. Öldürdüğüm bu ihtimalin yası 40 yılda çıkar mı bilmem, 40 günde çıkmadığı apaçık. Nefeslen. Yorgunluğun her bir sözcüğünden okunuyor güzel kızım. Büyüdüm, gözlerinin önünde ama bunu da kabullenmek zor. Ne konuşuyorum ve hangisi doğru bilmiyorum. Aslında ben artık hiçbir şeyi bilmiyorum. Son günlerde seni çok özlüyorum. Ama söyleyecek kadar değil, hiç adetim değildir. Gördüm seni demek için bir "." bile yeterliydi, çenem düşüyor. İzin vermemeliyim, aslında bunlar bana mı onu bile bilmiyorum. Adetim değildir üstüme alınmak, konu bir senken oluyor bu. Gariptir. Aslında kendimi hiçbir zaman sana layık görmedim, sana benzeyen biri gördüğümde duraklanıp soluklanıyorum. Bana bakıyorlar, "hiç," diyorum. "çok sevdiğim bir yüze benziyor yüzün, nefes aldım." Bu yazdıklarım bile içimi deşiyor. Her şey nasıl da tersine evrildi, yazı yazmak ve içini dökmekte korkunç bir sıkıntı yaşayan artık benim. Bugün, birbirimizin hayatından çıktığımızda Nasa'nın çektiği fotoğrafa baktım. Dünya yeniden parçalanıp toza dönüşmüş gibi duruyordu, kıyamet kopmuş ve yaşam sönmüş gibi. Bilmiyorum güzel kızım, inan bana hiçbir şey bilmiyorum. Ne olur bana soru sorma, biliyorum, kahrolası hayatımda bir soruna bile net cevap vermedim. Ama ne olur bana soru sorma, yaşa. Bil ki, bir yerlerde aldığın herhangi bir soluk benim nefesimin yarısını doldurur.
