Mutluluğu kitaplarda bulacağından emindi oysa ki kumral saçlı kız.
İç dünyası muhteşemdi. Parlak ve ışıltılı. Ama karmaşıktı da. Acılar vardı çünkü içinde. Korkular, çaresizlikler vardı. En önemlisi yalnızlık vardı. 

Yalnızlığını piyano tuşlarına yansıtmaktan asla yorulmazdı. Piyano onun sırdaşıydı. Acılarının, hüznün, neşenin tanığıydı. Kumral saçlı kızın tanığıydı. 

Gülmeyi severdi aslında, gülmek maske gibiydi ve o ağlamaktan yorulmuştu. Şimdi sadece gülüyor ve kendine ait dünyasını bu maskeyle gizliyordu insanlardan. Bir de korkuyordu. Birini sevmekten ve biri tarafından sevilmekten. Gerçekten istiyordu. Ama artık deneyecek gücü kalmamıştı. Kim bilir belki bir gün severdi birini. Biri de kendisini.

Kumral saçlı kız benim. İç dünyama hoş geldin. Hikayelerimde biraz biraz gösteriyor kendini..


Tumblr: http://ladymathilda.tumblr.com/
Twitter: http://twitter.com/birressamkizi