burayı seninle dolduracağım galiba,kontrolü elden bırakma arzunla gözümde hep küçük bir çocuk gibisin.gözlerinde hâlâ,beklettiğin yeni kıyafetlerinle,kendine yaptığın jestlerle,şen şakraklığınla,kendinle kaldığınla yaptıklarından vicdanen arınmak için akşamları dine sarıldığında canlı tutmak için debelendiğin pırıltı var ama arkası kapkaranlık görüyorum,gördüğüm için o kadar rahatsız oluyorum ki savunmasızlığın sadece içimi titretiyor.sana dünyaları vermek istiyorum,sonra düşünüyorum sana gelemediysem kime gidebileceğim ki? bana çok şey bahşettiğin gibi çok şeyden de mahrum bıraktın ve ben bununla başa çıkabiliyor gibi gözükmekten,bu ikilemden çok yoruldum ama en çok gidemediğim her şeyin bile bana yük olmasından yoruldum ve evet artık kabul ediyorum,senin gibi olmam belki ama çoktan yaralarını miras aldım