yeo

Her gün kendini yine sevdirir,
            Sonra beni yine öldürürdün
            Bana kalpsiz diyorlar, seni hiç tanımadılar

@loecy001 overthinki azalt

@eomrin  ecrin overthinkliyor

ecrin uyu artık

Ne kadar kibarsin

Ergenlerin marsidir

The Black Parade dinleyenler üzerinde sadece bir albüm etkisi bırakmaz birçok kişi için zor zamanlarda duygularını anlamlandırmalarına yardımcı olan bir yol arkadaşı olur özellikle kayıp yalnızlık ve kimlik arayışı dönemlerinde insan kendini bu hikayenin içinde bulur karakterin korku pişmanlık ve kabulleniş süreci dinleyenin kendi hayatıyla bağ kurmasını sağlar bu yüzden albüm sadece dinlenmez hissedilir ve birçok kişi için büyümenin ve zor duygularla yüzleşmenin sembolü haline gelir vokallerin içtenliği de bizi hikayeye bağlamış olabilir ama herkesin kendinden parçalar bulabildiği bir album bu yüzden ne kadar zaman gecerse gecsin etkisi hala devam ediyor güncel donüşlerini beğenmedim ama geçmişlerinin izini taşıyorum

And said, you wont feel a thing

Hikâyenin sonunda hasta karakter ölümle yüzleşir ve Black Parade’in bir parçası haline gelir; bu, bir son gibi görünse de aslında bir kabulleniştir. Yürüyüşe katılması, yok oluş değil, hayatının tamamını onurlandırarak vedalaşmasıdır. Albüm burada şunu fısıldar: İnsan bedeni sona erse bile, bıraktığı izler silinmez. Anılar, paylaşılan duygular ve dokunduğu hayatlar bir şekilde yaşamaya devam eder. Black Parade bu yüzden yalnızca ölümün karanlık yüzü değil, insanın varoluşunun, acılarının ve umutlarının birlikte yürüdüğü sembolik bir geçittir; korkuyla değil, anlamla tamamlanan bir yolculuktur.

Bir noktada karakter artık kaçamayacağını kabul eder. Ölümden saklanamayacağını anladığında içindeki korku yerini garip bir cesarete bırakır. Geçmişindeki hataların da hayatının bir parçası olduğunu fark eder. Black Parade onun için sadece ölümün gelişi değil, aynı zamanda hayatının tamamını kabul ettiği bir yolculuk haline gelir. Geçit töreninin müziği yükselirken karakter artık korkarak değil, sanki kendi hikâyesini sahiplenerek yürümeye başlar.

Bu karanlık geçit töreni karakteri geçmişine doğru götürür. Sanki yürürken hayatındaki anıları tek tek önünden geçiyormuş gibi olur. Gençliğindeki öfkesini, kaçmak istediği hayatı, bazen insanları incittiğini ve bazen de sadece korktuğu için geri çekildiğini hatırlar. Bu anılar onu bir süre suçluluk ve pişmanlık duygusuna sürükler. “Hayatım gerçekten bir şey ifade etti mi?” diye düşünür. Geçit töreni ilerledikçe karakter önce korkuya kapılır; çünkü bu yürüyüşün sonunda ölüm olduğunu bilir. Ama sonra yavaş yavaş korku yerini başka bir duyguya bırakır.