Ya, küçükken hep ebeveynlerimiz bizi 'Hayat harika, hayat çok güzel.' diye konuşarak yetiştiriyor. Sırf bu yüzden küçükken onların isteklerini yaptığımız için büyüyünce her şey bizim isteklerimize göre ilerleyecek diye düşünüp büyümek istiyoruz.
Ama büyüyünce bunu anlıyoruz. Hep olduğu gibi yine ve yine yalan söylüyorlar. Hayat harika falan değil, en azından gerçeklerin farkına varanlar için böyle. Ya da ne bileyim, duygusal zekası yüksek olanlar için.
O yüzden bence çocuklarınızı yetiştirirken asla 'Hayat harika, her şey çok güzel, çok güzel bir hayata doğmuşsun.' deyip onların ümitlerini daha çocukken öldürmeyin. Bir çocuk için en kötü şey, daha çocukken kurduğu hayallerin büyüyünce de hayal olarak kalması.
(Belki bazı insanlar için hayat çok güzeldir. Bu düşüncelerim onların yaşam kapsamına ait değil.)