merlinnoir

@zirvedekiyanlizlik ben uzun zamandır watty kullanıyordum zaten sonrasında hesabı silince biraz da bir kaç yıl sonra tekrar hesap açınca bende hiç yok aklıma ne yazarlar geliyor ne kitap isimleri ama aklıma gelirse ilk geleceğim pano seninki vee 1131 yemem hiç iyi olmadı ┐⁠(⁠ ⁠˘⁠_⁠˘⁠)⁠┌

Haktan babasından nefret etmiyor bu arada arkadaşlar babası da annesini çok sevdi ama bazen her şeyin fazlası zarar sevginin bile 

Haktandan biraz daha devam edelim:
          
          Bak bana... İnsanlar benden bahsederken 'acımasız' diyorlar. Korkuyla fısıldıyorlar adımı. Bilmiyorlar ki benim bu dünyada kurduğum her darağacı, döktüğüm her damla kan, aslında içimde hıçkıran o küçük çocuğun sessiz intikamı.
          Benim evimde sevgi, sığınılacak bir liman değildi; sevgi, bir cinnet sebebiydi. Babam, annemin ruhunu her gün santim santim budarken, sevgiyi bir zehir gibi içirdi bize. Annem... O uçurumdan aşağı kendini bıraktığında, herkes onun öldüğünü sandı. Oysa o sadece babamın kurduğu o cehennemden kaçtı. Beni o cehennemde, o adamın ellerinde tek başıma bırakıp gitti.
          
          Şimdi söyle bana, neden birini seveyim?
          Benim dünyamda birini öldürmek, birini sevmekten çok daha güvenlidir. Çünkü öldürdüğüm adam sadece susar. Gider ve biter. Ama sevdiğin kişi... Sevdiğin kişi tıpkı annem gibi yavaş yavaş delirmeye mahkumdur. Birinin gözlerindeki ışığın, benim yüzümden, babamın anneme yaptığı gibi sönmesini izlemeye tahammülüm yok.
          Hissizleşmedim ben; hissetmemeye yemin ettim. Kimsenin benim için delirmesine, kimsenin benim yüzümden o uçurumun kenarına gelmesine izin vermeyeceğim. Benim merhametim, kimseyi sevmememdir.
          
          Ben Haktan. Ben, o uçurumun kenarında unutulmuş, rüzgarla sertleşmiş bir taşım. Taşlar ağlamaz, taşlar özlemez... Ve taşlar, asla ama asla affetmez

Haktanımdan bir kaç cümle bırakayım buraya :
          
            Babası onu annesiz bırakmadı; onu annesine düşman, annesinin hatırasına yabancı ve kendi duygularına cellat olarak büyüttü.
          ​
          ​"Babam bana sevgiyle ilgili bildiğim her şeyi, annemin çığlıklarını susturarak öğretti. Annem o uçurumdan aşağı bırakmadı kendini; o aslında babamın ellerinden gökyüzüne kaçtı. Ben ise o gökyüzünü hiç görmedim. Ben, babamın o uçurumun kenarına diktiği, rüzgarda bile sarsılmayan o soğuk taşım. Annem kurtuldu, babam kazandı, bense sadece var oldum. Merhamet beklemeyin; çünkü bana merhamet, bir kadının deliliği olarak tanıtıldı.
          ​
          Bir kaybın yasını tutmak için, önce o şeye sahip olmanız gerekir. Hiç tanımadığın birinin yokluğu, bir ölümden ziyade, hiç var olmamış bir uzvun sızısı gibidir.
          
          Bir şeyi hiç tatmadıysanız, onun tadını özleyemezsiniz.  Bu yüzden annesizler, başkalarının anne özlemi karşısında kendilerini birer yabancı gibi hissederler.Onlar için anne, bir sevgi nesnesi değil, hayatın başlangıcındaki devasa bir "boş küme"dir.
          
          Bu insanlar, daha alfabeyi öğrenmeden önce kendi yaralarını sarmayı öğrenirler."
          

9 ve 10. Bölümleri bugün gece atacağım

Kitabınız çok güzel ilerliyor, emeğinize sağlık. 

Baslıyorum bismillah

Cumartesi günleri tek boş günüm olduğu için daha fazla bölüm atarım büyük ihtimal diğer günlerde şansa bağlı olarak değişir teşekkürler 

Yeni bir şey yayınladım göz atarsanız sevinirim teşekkürler 
          

Çelik ve buz nerdee