merlin

gt

O gt yapıpda çıkan 6 kişi için çok güzel cümleler geçiriyorum içimden neyse boş zamanım olduğunda bir temizlik yaparız

follow back

Cihan sessizce yutkundu, içindeki ses ise iyice derinleşmişti:
          "Omzuma dokunduğunda sanki dünya duruyor. Bu kadar yakınken, aslında ne kadar uzağız... Ben ona dair her detayı, nasıl kahve içtiğini, sinirlenince nasıl kaşlarını çattığını ezberlemişken; o, sadece en yakın arkadaşı olduğum için yanında bu kadar rahat. Olsun. Şimdilik bu 'zengin, havalı ve sarışın' çocuğun dünyasında, yanında duran kişi olmak bile başlı başına bir lüks. Bir gün, belki, sadece bir gün... ona her şeyi anlattığımda tepkisi ne olurdu acaba? Yine o güzel gülüşüyle mi karşılardı beni, yoksa aramızdaki o devasa uçurumu o an mı fark ederdi?"
          Arslan "Hadi, dışarı çıkalım mı?" diyerek ayağa kalktığında, Cihan hemen toparlandı.
          "Hadi," dedi içinden, gözleri yine Arslan’ın üzerindeyken. "Nereye gidersen git, ben senin gölgen gibi hemen arkanda olacağım."
          Dışarıdan bakıldığında sıradan, iki yakın arkadaşın gün içindeki neşeli sohbeti gibi görünüyordu; ama Cihan’ın içinde, Arslan’ın sarı saçlarına ve o ulaşılmaz zenginliğine dair kurduğu cümleler, mahallenin sessiz rüzgarlarıyla birlikte bir sır gibi saklı kalmaya devam ediyordu

Cihan, Arslan’ın hemen yanındaki koltukta oturuyordu. Arslan, elindeki son model tabletten bir şeyler incelerken, Cihan’ın gözleri farkında olmadan onun elmacık kemiklerine, hafifçe dağılmış sarı saçlarına takılıp kalmıştı.
          Cihan derin bir nefes aldı ve içinden konuşmaya başladı:
          "Yine başladı... Oraya, o kusursuz yüz hatlarına bakmamaya çalışıyorum ama sanki gözlerim benden bağımsız hareket ediyor. Şuna bak, güneş ışığı tam saçlarının üzerine düşmüş, sanki özellikle onu aydınlatmak için oraya konmuş gibi. Nasıl bu kadar zahmetsizce mükemmel görünebiliyor?"
          Arslan bir anda gülümseyerek ekranı Cihan’a doğru çevirdi. "Bak, gördün mü? Bu çok daha havalı değil mi?"
          Cihan’ın kalbi göğüs kafesinde kuş gibi çarptı. Gülümsedi, sesini olabildiğince doğal tutmaya çalıştı: "Evet, harbiden harikamış, seçimin yine zevkini konuşturuyor."
          İçinden ise sesi bambaşkaydı:
          "Ah, o gülüşü... Keşke sadece bir anlığına, sanki en yakın arkadaşı değilmişim gibi baksam ona. Keşke elimi uzatsam da o dağılmış sarı perçemlerini düzeltsem. Ama hayır, Cihan, saçmalama. Eğer bunu yaparsan aramızdaki bu ince, görünmez bağın kopup gideceğinden korkuyorum. En yakın arkadaşı olmak... şu an için bu bana yetmek zorunda. Ama bazen bu 'yeterlilik' hissi, göğsümün ortasında bir ağırlık gibi oturuyor."
          Arslan arkasına yaslandı ve rahat bir tavırla kolunu Cihan’ın omzuna attı. O tanıdık, temiz parfüm kokusu Cihan’ın tüm duyularını ele geçirdi.

Çelik buza yeni bölüm var mı 

Yeni bölüm ne zaman gelir? 

♣

Haktan’ın zihnindeki o karanlık dehliz, Cihan’ın gidişiyle beraber tozlu kapılarını bir kez daha araladı. O, kötülüğün içine doğmuş, merhametin uğramadığı bir hanedanlığın tek varisi olarak yoğurulmuştu. Dedesi, babası... Hepsi kanla yazılmış bir tarihin parçasıydı. Ama Haktan’ı asıl mahveden, babasının annesine olan o hastalıklı, ruh emici aşkıydı.
          Babasının annesini severken nasıl tükettiğini, kadının her geçen gün sönen ferini izleyerek büyümüştü. Babası için sevmek; birini kafese koymak, onun dünyadaki tek ışığını kendisi sanmaktı. O sonbahar gecesi, annesinin kaçışını "ihanet" olarak adlandıran babasının, kadını o uçurumun kenarına sürükleyişi hala Haktan'ın gözlerinin önündeydi.
          "Benden kurtulmak mı istiyorsun?" demişti babası, sesi hem ağlamaklı hem de öldürecek kadar keskinken. "Ancak ölürsen kurtulursun benden."
          Annesinin o anki bakışını Haktan asla unutmamıştı. Korku değil, bir tür kurtuluş arzusu parlamıştı gözlerinde. Esaretin tek çıkış yolunun o karanlık sular olduğunu anladığı o an, Haktan’ın çocuk ruhu da o uçurumdan aşağı yuvarlanmıştı. Annesi kendini boşluğa bıraktığında, babasının haykırışı dalgalara karışmış; Haktan ise sadece buz kesmişti. O gün öğrenmişti: Kaçmak ölümdü, sevmek ise birini yok edene kadar elinde tutmaktı. Şimdi Cihan’ı eve gönderirken, babasının yaptığı hatayı yapmamaya yeminliydi. O, Cihan’ı uçuruma götürmeyecek; Cihan’ın uçurumu bizzat kendisi olacaktı.

❤️