کاش شیوه‌ی نگاهم، درونم را بروز می‌داد. اما... پس به کلمات پناه آوردم. کلماتی ساده... و شلخته. جایی بی‌معنی، تهی، خالی، اما... عیان‌کننده. همچون اعترافی شرم‌انگیز که بیان می‌شود به این امید که صدایی مشابه را بیابد و با آن، حس کند که بخشوده شده است. صدایی آرام، همچون صدای طبیعت. همچون صدای لغزش دانه‌های کوچک باران بر شیشه‌ی شفاف فانوسی در شب. 

و چقدر نوشته می‌شود اما هنوز حرف اصلی ناگفته می‌ماند...