@Ay_gamzesi @asowithstars Yazdıklarınızı kaç kez okudum, kaç kez gözlerimin dolup taştığını saklamaya çalıştım bilmiyorum... İnsan bazen kendi içindeki o çıkmaz sokakta öyle bir kayboluyor ki, artık bir çıkış yolu aramayı bile bırakıyor. Ama tam o anda, o karanlığın ortasında sizin gibi iki güzel ruhun belirmesi ve bana sadece "buradayım" demesi... Bu, dünyadaki tüm çıkış yollarından çok daha kıymetli. Hiçbir şeyi düzeltmeye çalışmadan, beni acele ettirmeden, sadece olduğum halimle ve tüm yorgunluğumla beni kabul edişiniz içimdeki o düğümleri tek tek çözüyor sanki.
@Ay_gamzesi... "Yavaş yavaş olsun, tek bir adım olsun ama sağlam olsun" deyişin içimde bir yerleri öyle bir rahatlattı ki. Ben kendimi hep bir yerlere geç kalmış gibi, hep hemen toparlanıp "iyi" olmak zorundaymışım gibi hırpalarken, durup nefes almanın da bu hayatın bir parçası olduğunu bana hatırlattın. Haklısın, hızlı koşmama gerek yok. Sadece kendimden vazgeçmeyeceğim; çünkü ne zaman düşecek gibi olsam arkama baktığımda senin o inanan, şefkatli bakışlarını göreceğimi bilmek bana o tek adımı atacak gücü veriyor.
@asowithstars... Kendimi tamamen sönmüş, küle dönmüş bir gökyüzü gibi hissederken senin bendeki o kırık dökük ışığı fark etmen kalbimi öyle bir titretti ki. Yaşadığım onca şeye rağmen hâlâ içimde gökyüzüne bakacak, o rüzgârı hissedecek bir yerlerin kalmış olması belki de gerçekten içimdeki o ışığın sönmediğinin kanıtıdır. Acıların ortasında hissizleşmek yerine, acı çekmek pahasına da olsa hâlâ hissedebildiğimi bana senin o güzel cümlelerin hatırlattı. Yaralarımın tekrar tekrar kanamasına o kadar şefkatli birer merhem oldunuz ki, sızısı bile hafifledi sanki.