Geceler uyutmuyor uyutmadığı gibi taa 2013 yılına kadar geriye gittim. Olana olmayana olacak gibi olanlara, zannettiğim insanlara kadar 2026 yılından 2013 yılına kadar zihnim beni tüm kuvvetiyle sürükledi. Çok şeyi fark etmemi sağladı sağlarken de hüngür hüngür ağlattı anksiyetem tetiklendi. Ama iyiyim. Buna ihtiyacım varmış demek ki.
2013
2014
2015
2016
2017
Bu beş sene benim erkenden olgunlaşmamı sağladı. Aslında öncesinde çocukken olgunlaşmaya ilk çocuk olmanın verdiği dezavantajla başlamışken bu beş sene de somutlaştırdı işte. Sonra büyüdüm büyüdüm gittikçe zihni ağırlaşan o genç kadına yıllar ekledim.
2018
2019
2020
2021
2022
Bir beş sene daha... böyle söyleyince kolay gibi geliyor ama kolay gibi görünen basit şeyler tüketti yavaş yavaş. Duygularım zirveyi bulup taştı sonra dibe çöküp eksildi.
2023
2024
Bu iki sene de çöküşümün başladığını anladığım depresyonu yaşadığım yıllardı. Birbirinden kötü kirli düşünceler ile doluydu. Meğer beni bugünkü bana ulaştırmaya çalışıyormuş tüm o geçen yıllar.
2025 = Bugünkü Ben... ne zor şeyler atlattık değil mi? Dibi de gördük defalarca sonra zirveye çıkıp tekrar dizlerimizin üstüne defalarca düştüğümüzü de. Ama ne vardı biliyor musun? En umutsuz anlarda bile umutsuz olup pes ettiğimizi zannedip buna kendimizi bile inandırmışken o umutsuzluğun içinde tekrar tekrar yara alan dizlerimizle kimseye ihtiyaç duymadan yerden destek alarak kalkıp yürümeye devam ettik.
2026 = Gelecekteki Ben'e doğru minik minik adımlarla...
Büyük farkındalıklarla ilerlediğim ve güzel şeylerin olacağına inancımın yüksek olduğu bir yıl...