Merhaba…
Buralara uğramayalı gerçekten çok uzun zaman olmuş. Buraya yeniden bakmak, sanki yıllardır görmediğim ama bir zamanlar çok değer verdiğim, şimdi tozlanmış bir eşyayı bulmuşum gibi hissettirdi.
14 yaşındayken burası beni mutlu eden tek yerdi. Zamanla her şey bir hevesmiş gibi geldi, sonra yıllar geçti. Hayatımda iyisiyle kötüsüyle pek çok şey yaşadım. Son zamanlarda ise beni eskiden mutlu eden şeylere yeniden yönelmeye başladım ve buraya tekrar göz atmak istedim.
İlk ficlerimden biri olan Like a Theater’ı yeniden okumak bana tuhaf ama çok tanıdık bir his verdi. Sanki eve dönmüş gibiydim. Şimdi 19 yaşına yaklaşırken, yazarın artık burada olmadığını görmek içimi biraz burktu. Eski okurların çoğu da yok artık… Hepimiz, yaşadıklarımızla birlikte hayatımıza bir yön vermeye çalışıyoruz. Bu süreçte bazı şeylere eskisi kadar vakit ayıramıyoruz ama bir zamanlar hissettiğimiz o duyguları özlemeyi de bırakamıyoruz.
Umarım hepiniz çok iyisinizdir. Sizleri ve burayı gerçekten çok özlemişim. Belki bir gün, hepimiz yeniden aynı yerde buluşuruz…