𝓸𝓾𝓴𝓪.

bazen durduk yerde, bir olayın bütün yaşamımı değiştireceğine inanırdım. en çok da bu mecburi eve dönüşler sırasında, tam kapıda yakalardı bu duygu. eşikte öylece kalır, gözlerim dalar, çocuksu bir umutla bir şeylerin olmasını beklemeye başlardım.

unutmak ne mümkün daimini, hâlâ hatırımdasın. @daimini

küçük ziyaretim, geçmişe olan hasretimdir. öpüyorum bileklerinden.. adına yaraşır bir gecen olsun. 

yedi çöl çevirdim kum saatinde,
          yine de gitmedi kaburgamdan ellerinin izi.

"sanmıştık ki ikimiz yeryüzünde ancak birbirimiz için varız,
          ikimiz sanmıştık ki tek kişilik bir yalnızlığa bile rahatça sığarız.
          hiç yanılmamışız her an düşüp düşüp kristal bir bardak gibi,
          tuz parça kırılsak da hala içimizde o yanardağ ağzı, hala kıpkızıl gülümseyen 
          sanki ateşten bir tebessüm zehir zemberek aşkımız." 

tüm güzelliklerimi parlak bir ay'ın tepesinde,
          her ayın yirmi ikisinde kaybettim.

güzel şeylerin olmasını bekledi, bekledi de bekledi. yeri geldi beklemeyi bile bekledi de, gelmesi gereken bir türlü gelmedi.

çok bilinmeyenli bir sorunun yanıtını arardık. hayat bizi yalancı çıkarana dek, bulduğumuz cevapları doğru sanırdık.

sen, duvarları yumruklanmış evlerin en tenhasında sol omzundan vuracaksın kendini. seni anlamayacaklar, üşüyeceksin; cehennem insanın insanı anlamadığı yerdir, bilirsin.

sen benim sarhoşluğumsun 
          ne ayıldım 
          ne ayılabilirim
          ne ayılmak isterim 
          başım ağır 
          dizlerim parçalanmış 
          üstüm başım çamur içinde 
          yanıp sönen ışığına düşe kalka giderim..
          
          -nazım hikmet.