Jestem metaforą.
Abstrakcją, unoszącą się gdzieś w niebie wyobraźni, gdzie daleko od zmartwień, zakazów i trosk.
Codziennością, twardą, brutalną, zanurzoną w złości i zagubieniu. 
Surrealistyczną przenośnią i niewyszukanym sarkazmem.
Odrobiną inności, zachwytu, niezrozumienia. Ale nie lubię się wywyższać - jestem jednym z płatków śniegów w zimowej burzy, spośród których każdy jest wyjątkowy, lecz trudny do zauważenia gołym okiem.
Nie bierz dosłownie. 
Pozdrawiam, całuję i zapraszam do lektury <3