noktalardabulusalim_

Kardeşimi gördüm bugün rüyamda 

Uykuyla dinlenemeyecek kadar yorgun hissediyorum. 

Bir şeyler yapıyorum. Yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum, uyuyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu içimde. Sanki içimde derin bir hiçlik var. 

Eskiden yüreğimdeki yangını en azından  yazarak haykırabiliyordum, artık onu da yapamıyorum. Gözümden bir damla yaş akmıyor, dilim lâl oldu, kalemim kırıldı. En acısı da suskun kalmakmış. Yüreğimde acıdan kocaman bir dağ var ve bu dağ giderek büyüyor. 

Aynı şehirde değiliz ama aynı gökyüzüne bakıyoruz.

Bazen oturup düşünüyorum , sınıfta  gün içinde "merhaba" bile demediğimiz insanlar var ama bir başkası onunla aynı sınıfta olmak için her şeyini verebilir . Dışarıda fotoğraf çekilirken tesadüfen biriyle aynı fotografta sonsuza kadar sıkışıp kalıyoruz , onlar bizim için arkaplan olarak kalıyor belki ama o insanlarla bir fotoğrafı olmasını hayal ederek uyuyanlar var . Biz birileri için ağlıyoruz ama ağladığımız , hayal ettiğimiz şeyleri onları tesadüfen yaşayanlar var .          
            İnsanlık doyumsuz , değer bilmez . Bir başkasının hayalini yasiyoruz  ama umrumuzda olmuyor , çünkü hep bizde olmayanı isteriz . Yaşayamadiğimiz şeyler bizi cezbeder , hep daha fazlasını hayal ederiz . Her şeyi elde ettiğimizde , hayal kuracak bir şey kalmayacak . İşte o zaman da  hayal kurabilmeyi isteyeceğiz .
          İnsanlık gerçekten açgözlü ve çok doyumsuz ...
           

~`Her acı bir gün geçer diyen
          'Cem Adrian'
          3 yıl sonra
          Her acı zamanla geçmez` diyor.
          Öyle işte..

Aktifler işaret bırakabilirler mi  please ~ 

Korku filmi önersenize 

Merhaba demek varken mrb yazanları cidden anlamiyourm . Birkaç kelimeyi yazmaktan mi eriniyorsunuz cidden ?