@oguzatay
göklere adını fısıldadım.
isimsiz kalmış bir kitabım ben kar tanesi. bilir misin sen üzüm buğusunun manidarlığını? cehalet yemiş tüketmiş seni, ne anlarsın sen benden. solmuş çiçeklerin yatsısıyım ben yoksa ölecek miyim? sonbahar değil yaz geliyor fakat yine anlamsız bir yürekteyim.
beni her şeyin iyi olacağına inandırdılar, fakat biliyordum Tanrı'm. bu dünyada ki her şey tanrının sanrısı ve kalanı yanılgısıydı.
güzel geceler, her şey iyi olacak ♡
(˶˃ ᵕ ˂˶)
hatırla sevgili.
beni paramparça edişin ile gittin bütün umutlarımla fakat dönmedim bile geriye, kim bilir belki de en çok acıtan bakmamanda son bir defa bu burkulmuş yüreğime, acı yayılırken vücuduma görmeyişindi bütün feryatlarımın başladığı nokta. Nihai kudret öyle gerektirmiş ki feryatların ulaştığı bir yer yok adeta evrende yok olup gitmiş. Çünkü sen beni duymamayı seçmişsin.
Birazdan hava aydınlanacak. Bu işe en çok yanmayan o patlak sokak lambası sevinecek. Kendini gereksiz hissetmenin ne olduğunu bilirsin.
İntihara teşebbüs değil
tebessüm ettim dün gece
ölmek mi? ölmek ne kelime
parmak uçlarıma kadar
aşık oldum sadece...
böyle bir hesaba böyle bir tema
Bütün kötü sonları bize yazdım, belki güzel sonda buluşuruz diye. Koskoca dehliz de seni andım, belki beni hatırlarsın diye.
Sabaha kadar gezindim bu camianın soğuklarında, yalnız kalmış bu çocuk. Şeytanla anlaşmış o sırf sen istedin diye, pak âlâ şeytan ne yapsın onun kışını?
Nefessiz kalıyormuş, Tanrı ile konuşmak istiyormuş. Bu çocuk galiba sana sarılmak istiyormuş. Tanrı'ya feryat etmiş, "son kez!"
Ne göğün denizinden, ne de denizin göğünden tek bir çare duyulmamış. Bi'çare kalmış Tanrı'nın mazlum kulu.
Tanrı istemiyormuş, onun için kötü olanı.
geçmişin izleri gölge misali gibiydi. her ışığa döndüğünde kendini hatırlatıyordu.