.

oturmuşum, düşünmüşüm. düşmüşüm, defalarca düşünmüşüm. hava kararmış, önümden insanlar geçip gitmiş, bir hayat akıp gitmiş ve ben sadece düşünmüşüm. güneş tekrar gelmiş, milyarlar doğmuş ve milyarlar ölmüş. geçip gitmiş herkes, geçip gitmiş ömrüm. ben koskoca saatlerce düşünmüşüm. zihnimin içine düşmüşüm. kaybolmuşum saniyelerimi, ömrümün güya en güzel saatlerini  kaybetmişim. içimde kendimi mahvetmişim. içmeden sigaram sönmüş, yanmış kül olmuş ki ben öyle kaybolmuşum dumanında. tekrar tekrar zihnimin en derin çukurlarına düşmüşüm. milyarlar ölmüş, doğmuş, günüm çoktan gece olmuş. söyleyin bana ben bu yaşta neyin içine düşmüşüm?

nasıl yarışsın eve koşarak gidenle,
          evden kaçmak için can atan.

diri diri gömmek istedim kendimi
          ama geri çekildi toprak
          sen çoktan çürümüşsün dedi
          bana yapacak iş bırakmamışsın

bazı sabahlar var sanki ölüme uyanıyorum. bazı sabahlardan biri de işte bu sabah. bedenimde bir yorgunluk var oysaki saatlerdir deliksiz bir uykunun içerisindeyim. başımda bir ağrı, bir zonklama var lakin hastalığımı tetikleyecek birşeyler de yapmadım. üzerimi giyebildiğim için kendime teşekkür ediyorum resmen. öylesine bitap bir haldeyim ki dakikalardır. yüzümü yıkayıp nasıl kendimi yatağa attığımı dahi hatırlamıyorum. saatlerce oturup düşünmek istiyorum. hiçbir şey düşünmek istemiyorum. güzel bir kahvaltı yapmak istiyorum. kahvaltı yapmak istemiyorum. her gün olduğu gibi süslenip püslenip insanları büyülemek istiyorum. hayır artık bunu da istemiyorum. sanki zihnim ikiye bölünmüş ve iki taraf da farklı şeyler istiyor. bu kararsızlığın sonucunda bedenim günlerce dayak yemiş bir köleden farkı kalmıyor. şimdi ne yapacağım?

ibrâhîm,
          içimdeki putları devir
          elindeki baltayla 
          kırılan putların yerine 
          yenilerini koyan kim 
          güneş buzdan evimi yıktı 
          koca buzlar düştü 
          putların boyunları kırıldı 
          ibrâhîm 
          evime güneşi sokan kim 
          asma bahçelerde dolaşan güzelleri 
          buhtunnasır put yaptı 
          benki zamansız bahçeleri kucakladım
          güzeller bende kaldı 
          ibrâhîm 
          gönlümü put sanıp da kıran kim?

ne hasta bekler sabahı, 
          ne taze ölüyü mezar,
          ne de şeytan bir günahı,
          seni beklediğim kadar.
          
          geçti, istemem gelmeni,
          yokluğunda buldum seni,
          bırak vehmimde gölgeni,
          gelme, artık neye yarar?

-ne oldu ki, saatlerdir oturmuş kıpırdamadan duruyorsun?
          kaygılar içindeyim,
          beni aşıyor her biri,
          ve ilk kez bu kadar 
          düşünceli
          
          tekrarlayacak mıyım,
          hayatım boyunca ben,
          yapıp ettiklerimi?

seni ilk kez gördüğüm o eski sahaya gittim bir gün.ilk kez göz göze geldiğimiz, ilklerimize şahitlik eden o yere. her sabah dakikalarca izleyip seni düşündüğüm,
          odamın önünde boylu boyunca anılarımızı haykıran o sahaya gittim o gün. senin için değil, anılarımız için değil sevgilim. bir başkası için gittim. aynı yolları başkası için yürüdüm heyecanla. dakikalarca bir başkasının kollarında ihanet ettim ilklerimize. sanki ilk tanıdığım masum halin beni izledi o tellerin ardından da ben yine de durmadım usulca öptüm yabancı tenleri. senin saçlarını sevdiğim gibi dolaştı parmaklarım bir yabancının saçlarında. ona da söyledim sana ezberlettiğim cümlelerimi. o da güldü yüzüme masumca tıpkı senin gibi.

hadi bul bana bir neden, yalvarırım artık bana bul bir neden.seni affetmem için tek bir neden bul, ben yapamıyorum.aylardır uğraşıyorum, yeri geliyor lanetler okuyorum kendime veyahut küfürler ediyorum.halının altına süpürmeye çalışıyorum seni, tozlu raflara kaldırmayı deniyorum. ne anılar izin veriyor seni hiçe saymama, ne de unutamadığım gözlerin.geçenlerde küçük kutumda incecik kumral bir tel saç buldum. canımın ta en içinden bir tel saç.onu o kutuya koyarken nasıl dua etmiştim hatırlıyorsun değil mi? umarım bir gün bu tek tel saçını sevecek kadar sana uzak olmam.
          şimdilerde sana çok uzağım.herkese yakın en çok sana uzağım.oysa bir zamanlar konuşmalarımız dudak dudağaydı.ellerin ellerimin arasındayken kahkahalarına şiirler yazmak isterdim.o güzel gözlerine güneş değdiğinde lâl olurdu dilim adeta.bir saniyeyi bile konuşarak öldürmek istemezdim.etraftaki bütün sesler bir an da kesilirdi, hayat dururdu ve ben büyülenmişcesine seni izlerdim.saçlarını severken dua ederdim en çok, her zaman bir dokunuş uzağımda olman için yalvarırdım tanrıya ta kalbimden.uykularım seninleydi, günüm sen gülünce ayardı.

henüz on yedi yaşındayım, belkide yolun ortası bile değil bu biliyorum.ama ya öyleyse?ya yirmili yaşlarımda veda edeceksem acınası yaşantımada yolu yarıladıysam?çalışmam gerekiyor farkındayım.ama ya gerekmiyorsa? ya hayatım da sayılı günlerim kaldıysa?
          kalp kırmamam lazım sonuçta ölüm var âh almamalıyım.peki ya almalıysam, canımın yandığı kadar can yakmalıysam?milyonların inandığı tanrı ya yoksa?altımdaki dünya o dizilerdeki etme bulma dünyası değilse?dua edip günahlarımdan arınmalıyım da ya yukarıda duaları dinleyen biri yoksa? uyumadan önce ödevlerimi bitirmeliyim tamam da ya yarın okula gitmesi gereken bedenimde ruhum olmazsa?