.

bana zarar vermek isteyen herkes sana koşuyor biliyor musun?soluğu sende alıyorlar sanıyorlar ki yanar canım.oysaki ben aylar önce bıraktım.bıraktım seni o aralık ayında.tam tamına 365 gün geçti ben senden vazgeçtim.yokluyorum kendimi ama yok.sevgi yok hatta nefret bile yok.bir zamanlar yağmur gibi yağıyordu bütün duygularım üzerine, sanki senin için insandım.şimdi yok dindi yağmurlar.sanıyorlar ki zaafsın hala bana, sana gönderdiklerimle çok mutlu ol.adımı bile unut verdiklerimle mesut ol.sessizce bende yok ol, uzak ol,etrafını fahişelerle doldur, şşt lütfen sessiz ol, yine biri geliyor onu da al ben düşman ol.

içimi ne kadar acıtırsan acıt seni geride bırakma düşüncesi beni hep kahrediyordu.olmadığın bir saniyeyi düşünmek bile yüreğimin sıkışmasına, nefeslerimin ciğerlerimde isleşmesine neden oluyordu.bu düşünce bile adeta çürütüyordu bedenimi.
          bir bağımlılık değilde neydi bu? beni yerle bir ediyordun, sahiden de sanki kalbimi avuçlamış istedikçe sıkıyordun, ruhumdan kanlar fışkırıyordu ben öylesine acı çekiyordum, öylesine geberiyordum ki.aylar geçmesine rağmen hatırımda kalan yalvarışlarım var, silemiyorum.sonra ansızın bir gece bütün bu acının ayaklanıp beni olduğum yerden kazıyarak götürdüğünü hissettim.giderken bile sana  tutunacak bir dal arıyordum.kurtulduğum o cehennem çukuruna tekrar tekrar dönmeye çalışıyordum.
          nihayetinde sen benim zaafımdın, herşeyim hemde hiçbir şeyim, benim zemherimdeki ılık ateşimdin, sana muhtaçtım, kalbim sana muhtaçtı.kanaya kanaya gittim senden, acıttın acım aldı götürdü beni senden.aylar geçti hala sızlayan bir yarasın kalbimde.böyle olsun istemedim.bazı vedalar mecburidir.bazı vedalar zaferdir.bazı vedalar ölümdür.

içim acıyor içim.hatta artık acımıyor bile.bir bıkkınlık bir tiksinti var yüreğimde.göğsümün tam ortasındaki o küçük yerde.tam o küçücük yerde çok büyük karanlıklar var.memnun etmiyor hiçbir duygu beni. ne sevebiliyorum, ne sevinebiliyorum.ya tahsin sende gördün ya, bir hiçlik kol geziyor bedenimde.bir yorgunluktur bastırıyor omuzlarımdan.sırtımda sürekli bir ağrı, sızlıyor arada başım hatırlatıyor acısını.sevinemiyorum iyiliklere, heyecanlandırmıyor beni hiçbir heves.kızamıyorum kimseye, kızacak kadar dokunamıyorum hiçbir yüreğe.duygularımı kaybettim tahsin.her bir zerresini sana akıttım diye mi yüreğim bomboş?

kırılmadık yer, incinmedik parça kalmadı şu aciz ruhumda, sen tarafından dokunulmadık, dağıtılmadık bir an kalmadı hayatımda.aralık ayında cayır cayır yakıldım sen tarafından.
          

dürtme içimdeki narı, üzerimde beyaz gömlek var.

kaç güneş battı o gece bilmiyorum ama bir daha hiç sabah olmayacak gibiydi.acıdan kıvranır haldeyken,
          zihnimdeki düşüncelerin yüksek sesinden korktuğumdan yatağa bile giremediğim o gece, işte o gece sabah hiç olmayacak gibiydi.

bir şeyler oluyor bilmiyorum.bir şeylere karşı derin bir hasret taşıyorum içimde fakat bilmiyorum.karanlık bir el kalbimi ellerine almış sıkıyor, kanlar damlıyor ruhuma biliyorum.kendimi göğsümün tam ortasındaki karanlık uçurumlardan atıyorum defalarca. dönüp duruyorum kendi etrafımda.bir şeyler oluyor bilmiyorum.bilmiyorum bana neler oluyor.etimle kemiğimle tiksiniyorum varoluştan.öptüğüm çocuk kalbimi özlüyorum.gün geçtikçe yabancılaşıyorum.uzaklaşıyor, uçurumlara koşuyorum.ruhumun içine düşen damlalardan kanıyorum.vücudumdan süzülüp gidiyor ve ben paramparça kaçıyorum.her adımda uzaklaşıyorum içimde kalan son merhamet kırıntısından.hasret duyuyorum.şimdilerde bende zerresinin olmadığı vicdanımı özlüyorum.

ben kibar biriydim.anlayışlı, sakin ve en önemlisi kendi halinde.şiirler, uzun yazılar yazardım.saatlerce kitap okur, kendime yeni kahveler yapardım.vücudum baştan aşağı merhamet doluydu.tanımadığım insanlara karşı bile içimde bir merhamet, ılık bir sevgi vardı.etrafımdaki insanların kış günündeki sıcacık eviydim adeta.evet bunu biliyordum.biliyordum çünkü ne olursa olsun herkesi merhametimle sarıp sarmalardım.yapılan hataları unutuverir, iki küçük ıslak göze yenilirdim.benim dünyam başkaydı.ya da varolduğum dünyaya farklı gözlerden bakıyordum.dünyamda herkese vardı yer.herkese fazlasıyla merhamet, sevgi ve anlayış vardı.beyaz bir evrenden fırlamıştım adeta.bütün güzel renkler benimdi.onlar bendim.pembe, sarı, turuncu.kalbimde vardı sevgi, yeterdi herşeyime.

herkes ile savaşırken seninle seviştim.

avuç içimdeki benden öpüyorsun beni sevgilim.küçücük bıçak kesiğinden sakınıyorsun.karşıma geçip beni öyle güzel izliyorsun,öylesine derinden bakıyorsun ki bana.sarılırken ruhuma dokunuyorsun sanki.saçlarımın kızıllığına bakıyorsun, güneşin bana ne de çok yakıştığından bahsediyorsun.kulağıma güzel sözler fısıldıyorsun, günlerimi aydınlatıyorsun.