.

seni ilk kez gördüğüm o eski sahaya gittim bir gün.ilk kez göz göze geldiğimiz, ilklerimize şahitlik eden o yere. her sabah dakikalarca izleyip seni düşündüğüm,
          odamın önünde boylu boyunca anılarımızı haykıran o sahaya gittim o gün. senin için değil, anılarımız için değil sevgilim. bir başkası için gittim. aynı yolları başkası için yürüdüm heyecanla. dakikalarca bir başkasının kollarında ihanet ettim ilklerimize. sanki ilk tanıdığım masum halin beni izledi o tellerin ardından da ben yine de durmadım usulca öptüm yabancı tenleri. senin saçlarını sevdiğim gibi dolaştı parmaklarım bir yabancının saçlarında. ona da söyledim sana ezberlettiğim cümlelerimi. o da güldü yüzüme masumca tıpkı senin gibi.

hadi bul bana bir neden, yalvarırım artık bana bul bir neden.seni affetmem için tek bir neden bul, ben yapamıyorum.aylardır uğraşıyorum, yeri geliyor lanetler okuyorum kendime veyahut küfürler ediyorum.halının altına süpürmeye çalışıyorum seni, tozlu raflara kaldırmayı deniyorum. ne anılar izin veriyor seni hiçe saymama, ne de unutamadığım gözlerin.geçenlerde küçük kutumda incecik kumral bir tel saç buldum. canımın ta en içinden bir tel saç.onu o kutuya koyarken nasıl dua etmiştim hatırlıyorsun değil mi? umarım bir gün bu tek tel saçını sevecek kadar sana uzak olmam.
          şimdilerde sana çok uzağım.herkese yakın en çok sana uzağım.oysa bir zamanlar konuşmalarımız dudak dudağaydı.ellerin ellerimin arasındayken kahkahalarına şiirler yazmak isterdim.o güzel gözlerine güneş değdiğinde lâl olurdu dilim adeta.bir saniyeyi bile konuşarak öldürmek istemezdim.etraftaki bütün sesler bir an da kesilirdi, hayat dururdu ve ben büyülenmişcesine seni izlerdim.saçlarını severken dua ederdim en çok, her zaman bir dokunuş uzağımda olman için yalvarırdım tanrıya ta kalbimden.uykularım seninleydi, günüm sen gülünce ayardı.

henüz on yedi yaşındayım, belkide yolun ortası bile değil bu biliyorum.ama ya öyleyse?ya yirmili yaşlarımda veda edeceksem acınası yaşantımada yolu yarıladıysam?çalışmam gerekiyor farkındayım.ama ya gerekmiyorsa? ya hayatım da sayılı günlerim kaldıysa?
          kalp kırmamam lazım sonuçta ölüm var âh almamalıyım.peki ya almalıysam, canımın yandığı kadar can yakmalıysam?milyonların inandığı tanrı ya yoksa?altımdaki dünya o dizilerdeki etme bulma dünyası değilse?dua edip günahlarımdan arınmalıyım da ya yukarıda duaları dinleyen biri yoksa? uyumadan önce ödevlerimi bitirmeliyim tamam da ya yarın okula gitmesi gereken bedenimde ruhum olmazsa?

bana zarar vermek isteyen herkes sana koşuyor biliyor musun?soluğu sende alıyorlar sanıyorlar ki yanar canım.oysaki ben aylar önce bıraktım.bıraktım seni o aralık ayında.tam tamına 365 gün geçti ben senden vazgeçtim.yokluyorum kendimi ama yok.sevgi yok hatta nefret bile yok.bir zamanlar yağmur gibi yağıyordu bütün duygularım üzerine, sanki senin için insandım.şimdi yok dindi yağmurlar.sanıyorlar ki zaafsın hala bana, sana gönderdiklerimle çok mutlu ol.adımı bile unut verdiklerimle mesut ol.sessizce bende yok ol, uzak ol,etrafını fahişelerle doldur, şşt lütfen sessiz ol, yine biri geliyor onu da al ben düşman ol.

içimi ne kadar acıtırsan acıt seni geride bırakma düşüncesi beni hep kahrediyordu.olmadığın bir saniyeyi düşünmek bile yüreğimin sıkışmasına, nefeslerimin ciğerlerimde isleşmesine neden oluyordu.bu düşünce bile adeta çürütüyordu bedenimi.
          bir bağımlılık değilde neydi bu? beni yerle bir ediyordun, sahiden de sanki kalbimi avuçlamış istedikçe sıkıyordun, ruhumdan kanlar fışkırıyordu ben öylesine acı çekiyordum, öylesine geberiyordum ki.aylar geçmesine rağmen hatırımda kalan yalvarışlarım var, silemiyorum.sonra ansızın bir gece bütün bu acının ayaklanıp beni olduğum yerden kazıyarak götürdüğünü hissettim.giderken bile sana  tutunacak bir dal arıyordum.kurtulduğum o cehennem çukuruna tekrar tekrar dönmeye çalışıyordum.
          nihayetinde sen benim zaafımdın, herşeyim hemde hiçbir şeyim, benim zemherimdeki ılık ateşimdin, sana muhtaçtım, kalbim sana muhtaçtı.kanaya kanaya gittim senden, acıttın acım aldı götürdü beni senden.aylar geçti hala sızlayan bir yarasın kalbimde.böyle olsun istemedim.bazı vedalar mecburidir.bazı vedalar zaferdir.bazı vedalar ölümdür.

içim acıyor içim.hatta artık acımıyor bile.bir bıkkınlık bir tiksinti var yüreğimde.göğsümün tam ortasındaki o küçük yerde.tam o küçücük yerde çok büyük karanlıklar var.memnun etmiyor hiçbir duygu beni. ne sevebiliyorum, ne sevinebiliyorum.ya tahsin sende gördün ya, bir hiçlik kol geziyor bedenimde.bir yorgunluktur bastırıyor omuzlarımdan.sırtımda sürekli bir ağrı, sızlıyor arada başım hatırlatıyor acısını.sevinemiyorum iyiliklere, heyecanlandırmıyor beni hiçbir heves.kızamıyorum kimseye, kızacak kadar dokunamıyorum hiçbir yüreğe.duygularımı kaybettim tahsin.her bir zerresini sana akıttım diye mi yüreğim bomboş?

kırılmadık yer, incinmedik parça kalmadı şu aciz ruhumda, sen tarafından dokunulmadık, dağıtılmadık bir an kalmadı hayatımda.aralık ayında cayır cayır yakıldım sen tarafından.
          

dürtme içimdeki narı, üzerimde beyaz gömlek var.

kaç güneş battı o gece bilmiyorum ama bir daha hiç sabah olmayacak gibiydi.acıdan kıvranır haldeyken,
          zihnimdeki düşüncelerin yüksek sesinden korktuğumdan yatağa bile giremediğim o gece, işte o gece sabah hiç olmayacak gibiydi.

bir şeyler oluyor bilmiyorum.bir şeylere karşı derin bir hasret taşıyorum içimde fakat bilmiyorum.karanlık bir el kalbimi ellerine almış sıkıyor, kanlar damlıyor ruhuma biliyorum.kendimi göğsümün tam ortasındaki karanlık uçurumlardan atıyorum defalarca. dönüp duruyorum kendi etrafımda.bir şeyler oluyor bilmiyorum.bilmiyorum bana neler oluyor.etimle kemiğimle tiksiniyorum varoluştan.öptüğüm çocuk kalbimi özlüyorum.gün geçtikçe yabancılaşıyorum.uzaklaşıyor, uçurumlara koşuyorum.ruhumun içine düşen damlalardan kanıyorum.vücudumdan süzülüp gidiyor ve ben paramparça kaçıyorum.her adımda uzaklaşıyorum içimde kalan son merhamet kırıntısından.hasret duyuyorum.şimdilerde bende zerresinin olmadığı vicdanımı özlüyorum.