p0wderll

GITAR CALMAYI OZLEDIM

“sen de mi why don’t we dinliyosun?” 
          
          bu sorudan sonra işler nasıl bu noktaya geldi bilmiyorum. hiç konuşmadan bile birbirimizi anladığımızdan, sevdiğimizden nasıl bu kadar emin olabiliyoruz hiçbir fikrim yok. zaten benim için ne kadar değerli olduğunu anlatabilecek kelimelerim de yok. 
          
          bugun insanlar, birbirlerine onlarca paragraf yazdığı halde güvensizlik duyuyor. buna rağmen bana seni seviyorum demediğinde, hatta tek kelime bile etmediğinde, yalnızca dinleyerek ve dolan gözlerinle bana bakarak güvende hissettirdin. 
          
          bana sarılmadın ama evini açtın. 
          
          bana seni seviyorum demedin ama benim aklıma bile gelmezken bana cocacola zero aldın :)
          
          benimle güldün.
          
          benimle öfkelendin.
          
          benim için endişelendin.
          
          iyi ki varsın.
          
          hiç gitme.
          
          

jasmine izliyorum ve tufan kadar bencil dusuncesiz bi karakter gormedim amk 

enisteme bira kitledim

bazen beni oldurdugunu hayal ederdim.
          
          bunu korktugum icin mi yapiyordum bilmiyorum. ancak hayallerimde ya bogazima sarilirdin ya da elinde bir silah olurdu. beni, fiziksel olarak mi yoksa ruhen mi oldureceginden korkuyordum?
          
          sen, beni ne sevebildin ne de oldurebildin.
          
          beceriksizin tekisin.

cok kisa bi iki sey soylemek istiyorum:
          
          defne, iki bucuk yasinda. aglayarak halasini arayip pasta istedi gecen gunlerde. pastanin uzerinde mumlar yaktik. halasi ve annesi iki yanindaydi. bense tam karsidan onu videoya cekiyordum. sonra sey oldu... halasi bi dilek tutmasini soyledi. cok istedigin bir sey dedi. ben olanlari telefon kamerasindan gordum. defne once bana bakip gozleri isildarken kocaman gulumsedi. sonra sevgi dolu bir sesle yalnizca “yaamur” dedi.
          
          o anda icimden yalnizca aglamak geldi.
          
          ben yine mumlarda dileniyorum.
          
          dun goksunun tiyatro oyunu vardi. guzel kizima kucuk bir hediye hazirlamistim. bir demet cicek aldim. buyukce de bir postwrini yapmistim. sahneden gizlice el sallarken kocaman gulumsuyordu. oyun sonunda, kulis cikisinda benim ellerimde cicekler vardi. bengu de posteri tutuyordu. bizi gordugunde cok yorgun ama cok mutluydu. cicekleri aldi, postere bakti. sarildik. “ailemin yapamadigini sen yaptin” dediginde gozlerinde olusan minnettarligi gordum. yuregim sicacik oldu. hediyesini oyle cok begendi ki gulmekten ywre yatacakti.
          
          hayatimda gittigim ilk tiyatro oyunu, birine aldigim ilk cicekti.
          
          ben yine bilincsiz anne babalarin yapamadigini yapan kizim.
          
          bir gece yarisi bengunun yanina cikarken asansorden indigimde kedi sesi duydum. yedinci kattan asagiya yavas yavas indim. ses bir ayakkabi dolabinin icinden geliyordu. actigim anda bir kara kedi gordum.
          
          ben yine kara kedilerin siginagiyim.
          
          sen olmasan da,
          
          benim degerim hep ayni.

midem bulaniyor 

eleman hayatima girince siir bile yazmamisim aq

selam kac siirim varmis hesaplamaya geldim cunku yayinevi icin derlemem gerek

agzimin suyu akti