◞

niyese hep arkada kalan, unutulan, dibe batan benmişim gibi hissediyorum. beni ittikleri yerde inciler falan da yoktu, hep yalan söylediler. ben sessizce battım, boğuldum, çıkmak için çabalarken çıkardığım sese bile sağır oldular. o kadar ki, ağlarken ağzımı kapatma gereği duymadım. gözyaşlarını gizletme ihtiyacı duymadım, görülmüyor duyulmuyordum nasılsa. bir başıma kaldım. gerçekten dibine kadar bir başıma kaldım. yalnızlığı dibine kadar hissettim. yalnızlığın acısı kemiklerime kadar oturdu. bazı kelimeleri boğazıma kadar getirdim, dışarıya çıkaramadım. bazı kararlar aldım, o kararlar benim umutlarımla birlikte yarına çıkamadı. ben kendimle o kadar yalnız kaldım ki, artık kendimle konuşmayı bile bıraktım. ben kendim tarafından bile yalnız bırakıldım. bir hata bir ömrü bu kadar mahvetmek zorunda mıydı bilmiyorum ama bazen haketmiş gibi hissediyorum. baktığım herkeste o hatayı gördüğüme göre herhalde hakkettim ben bunları. aradığım her çıkış kapısı yüzüme kapandı. başka bir kapı aradım, bulamadım. bulsam bile o da kapalıdır kesin. mezar başında gülen kişinin gözyaşlarıyım ben. kimse görmez ama, varım. bir yerlerde varım.

ağladım çünkü seninle konuşamadım. ağladım çünkü sen beni görmüyosun ve ben seni seviyorum. bilmiyosun. tabi nerden bileceksin. sen ancak birisi öldüğünde duygusal yaklaşıyosun. senin duygu radarına girebilmek için illa ölmek mi lazım behzat? haklısın. cesaretin olmadan ne yapacaksın ki? hayatımda tanıdığım en korkak adamsın. herkese meydan okuyosun ama kendi duygularından korkuyosun. geçmişe saplanıp kalmışsın. en büyük felaketler senin başına gelmiş di mi? en büyük acıları sen çekmişsin ben hiçbir bok bilmiyorum ki. acı nedir bilmem yalnızlık nedir bilmem. dünyanın ekseni kaydı behzat. 12 santim yerinden oynadı sen bana 1 santim bile yaklaşmadın. saplantılısın. mutsuz olalım. ne var? biz de mutsuz oluruz. ben seninle mutsuzluğa da varım.