evren

Bu kalp dursun

En karanlık odama güneş gibisin güzelim.

Benim için boyası kurumamış resim gibiydin aynı, fırça değdiremedim sana bozulursun diye.

benim isyânım kaderimi ve kederimi yazan tanrı'ya. 

kanlanmış göz, intihar eşiğinde zihinler. 

rüzgarın pencereye ıstırap çektirircesine vurduğu gecenin saatleri. gökyüzü maviliğini, asilliğini karanlığa gömmüş. kurumuş dudaklarımdan kelâmlar çıkıvermek istiyor, dert anlatmak istiyor. lâkin sarhoş bedenim -bilhassa o kadar da gerçeğin farkında- tüm her şeye engel oluyordu. bir gerçek vardı ki, her ne kadar havayı soluyorsam bir o kadar da içimde birilerini, bir şeyleri gömmüştüm, ölüyordum.