rminlahnamjoonu

Delikanlım!.
                        İyi bak yıldızlara,
                                    onları belki bir daha göremezsin.
              Belki bir daha
                      yıldızların ışığında
                                kollarını ufuklar gibi açıp geremezsin..
          
              Delikanlım!.
                        Senin kafanın içi
                                        yıldızlı karanlıklar
                                                            kadar
                            güzel, korkunç, kudretli ve iyidir.
              Yıldızlar ve senin kafan
                                kâinatın en mükemmel şeyidir.

Yalnız, ağların arasından elimi, onun kalbine götürdüğüm yer biraz karanlık. Rüya gibi bir resim. Birlikte hiç resim çektirmemiştik. Bir sürü şey gibi bunu da yapamadık nedense; bir türlü olmadı. Bir koşuşma, durmadan bir şeylerle uğraşma... Neden koşuyorduk, acelemiz neydi?

Sevmek mükemmel iş delikanlım ve sevilmekten üstün. Sevilmek pasif bir eylemken sevmek kişiyi özgürleştiren bir davranış biçimi, bir lütuf değil, kişinin varoluş gücünü artıran bir çaba. 

Özlemişim

Vefâ ummaz cefâdan yüz çevürmez Bâkî ‘âşıkdur
          Niyâz itmek ana cânâ yaraşur sana istingâ

Gül rengi şarap içilmez mi böyle günde?
          Seher yeli eser, yırtar eteğini gülün
          Güle baktıkça çırpınır yüreği bülbülün

Kamu bîmârına cânân, deva-yı derd eder ihsan
          Niçün kılmaz bana derman, beni bîmarı sanmaz mı?

Aşkın imkânsızlığı onun kendisidir, durdurulması ya da talihsizliği değil.

-Hatırlamayanın Hafızası-
          
          Bir şey oldu bir vakit,
          Adını bilmiyorum.
          Ne zaman düştüm, nerede kırıldım,
          Hatırlamıyorum.
          Ama sanki içimde bir duvar var,
          Susturulmuş bir çığlık gibi…
          Her gece aynı karanlık,
          Ama hangi karanlık, bilmiyorum.
          
          Bir fotoğraf var yırtılmış belleğimde,
          Yüzler silik, gözler yok,
          Ama acısı gerçek.
          Bir çocuk gibi titriyor içimde zaman,
          Bana ne oldu?
          Ben ne zaman bu kadar eksildim?
          
          Sevdiklerimin yüzü bulanık,
          İsimlerim sanki başkasının adı.
          Birisi benmişim gibi anlatıyor hayatı,
          Ben sadece dinliyorum,
          Kendime yabancı bir sessizlikte.
          
          Unutmak istemiyorum —
          Ama unutan ben değilim,
          Unutmuş bir beynin içine
          Hatırlamak isteyen bir kalp koymuşlar.
          
          Zaman geçiyor ama izler kalıyor,
          İzler geçiyor ama ben kalıyorum.
          Ve hâlâ bilmediğim bir yarayı
          Her gün yeniden kapatıyorum.

Doldur silahı daya bu kafama zaten öldüm bin kere
          İnceden bi' rüzgar esti bana sarıl ve titreme
          Fıtratımdan zerre sesti elde tespih
          Hitman'e özeniyordum ben çocukken git ve kapıyı kitleme