rugneray_2

Efendim sıcak mıcak demeden yazıyoruz işte dram filan...

Bir Firuze var bende üç yıldır, yazarına bile ketum. Duru bir su gibi kendisi, bazen volkan ve bazen de bir deli rüzgar gibi. Gözlerinde telaş... Yıllar sence yavaş? Acelen ne? Bekle, Firuze...
          
          
          ~~~
          Babasının çektirdiği acılarla tek miras bıraktığı evinin sarı perdesini araladı Firuze. Hemen önündeki kanepeye oturup yüzünü pencereye çevirdi. Açık pencerede başını dışarı doğru çıkarıp önündeki kırık dökük taşa yasladı. Yüzüne soğuğun sertçe çarpması onun için son dönemlerde en zevk duyduğu şeydi şüphesiz. Aldığı zevkle gözlerini yumdu. Rüzgar, dağınıkça topladığı saçlarını yalayıp geçti. Daha da fazla dağıtmamıştı lakin. Daha ne kadar dağıtabilirdi zaten? Ah çekti içinden Firuze. Ah... Zaten yeterince dağınıktı. İçi gibi. Gönlü gibi. Zihni gibi. Saçları da... Görülmeye değer bir tek gözleri kalmıştı sahi. Yeşil, yemyeşil... Onlardan da zehir akıyordu yalnız. Yanıyordu bir gören, bir dahasına da tövbe ediyordu.
          
          "Gece de sevilesi değil." diye fısıldadı kendine. İstemsizce, bir çocukmuşçasına büzüldü dudakları. Kimseye bakarak akıtmak istemediği gözyaşlarını sevilesi bulmadığı geceye bakarak akıttı. "Değil..."
          
          Hele de memleketinin gecesi ayrı bir nefretti onun için. Göğe çevirdi bir kez daha başını. Karanlığa gömülü ne ay görünüyordu ne de yıldız... 
          
          "Of... Of! Of!" 

YKSzede biri olarak herkese merhaba diyor ve buralara geri dönüyoruumm! Sonuçlar açıklanana kadar rahatız artık sonrasına da sonra bakarız...

Yarennn napıyorsunn nasılsınn sınav nasıl geçtiiii

"Şehrazat susunca felaketim oluyor, ben kendi dünyamın bilmem kaçıncı savaşında her zamanki çaresizliğime boyun eğiyorum. Mi re mi... Re do re... Do si do la... Şehrazat susunca felaketim oluyor, en nihayetinde ben ölüyorum."
          ~ŞEHRAZAT SUSUNCA~
          
            Benim savaşımla senin savaşın bir olacak Nigar kızım, bu yüzden seni yazmak zor olacak... Umarım Allah nasip eder de seni yazabilirim, umarım nasip olur da sen savaşından sağ çıkarken benim de sağ çıkmama vesile olursunuz. Canım Nigar..♡

"Renklerden mahrum Müzeyyen, tebessümden mahrum Müzeyyen. Müzeyyen... Ziyan Müzeyyen. Mahzun ve mağlup Müzeyyen. Mağlupsun sen de Müzeyyen, ağla Müzeyyen..."
          
          ~HEZÎMET~
          
          Ah, neler neler var zihnimde... Allah nasip etse de kaleme dökebilsem hepsini. Buraya bugün de Cevdet Ziya Tanyeli ve Müzeyyen Şefik çocuklarımı bırakıyorum o halde. 
          
          Güzel günleriniz olsun.. :))
          

Belki de uzun bi' süredir zihnimde yaşatıyor olduğum karakterleri burada da paylaşma vaktim yaklaşıyordur.. :))
          
          ★★★
          Karadenizin mazisi, çocukluğu yarım kalanların göğüs kafeslerindeki boşluk kadar derindi. Gün bu kez mürekkebini geleceğe akıtmış, bir yol çizmişti kağıda; gece ibret almış ve geçmişi harlamıştı. Ateş düşmüştü bir kere yârdan içeri, geriye vuslat için yâren kalmıştı yalnız.
          
          Bin anı, bir ağıt; 
          Bir can, bin ağıttı.
          
          Yandıysan yakar, yaktığın kadar da yanardın. Ve yandığınla kalmaz, gönlüne buyur ettiğini yangınınla ağırlardın.
          
          Karadeniz, sevdaya gömülü bir sandıktı. İçinde kalansa sandığın, inadı kaderine yenik bir kalemle işlenmiş kör bir aşıktı. 
          
          Hırçındı belki, biraz da yarım kalmıştı.
          
          Karadeniz, masalı tamamlanmamışların sarıldığıydı. Kaçtığın hırçın deniz, yine nankörce sığındığın limanın olurmuş. Bilmezdin, yaşadıkça anlardın. 
          
          Gördüğün yüz yanı başında yıllar sonra, sandığından farksızdı. Belki de gömdüğün o sandık sevdaya, tam da karşındaydı.
          
          Tek bir farkla. 
          
          Burası Karadenizdi. İnat olmadan sevda olmaz, fırtına kopmadan sular durulmazdı. Hasret diye adlandırdığınsa yalnız, ibaret değildi yaşadıklarından.
          
          Geçmiş, geçememişliğinin zincirini boynuna dolardı. Ve sürüklerdi seninle birlikte yalnızlığını.
          
          (...)
          Karadeniz önce ateşi harlar, sonraysa yakardı. Akıbeti kül olan imtihandan kalırmış. Kül etmeden içlerindeki yangını... Derken, sol yanlarına büyük bir kıvılcım sıçradı.
          
          Burası Karadenizdi.
          
          İmkansızın ötesine sevda dedikleri yer.
          
          Buradan tek kaçış, asla kaçamamaktı.
          
          TANURA, GÜN DOĞUMU DEMEKTİ.
          
          Güneş, son kez batmak üzere yeniden doğacaktı.
          ★★★

          "Sînende yâr kan var
          Kanadında kurşun
          Dîdende kurusun
          Kanlı yaşların, kumru...
          
          Eder misin geceyi
          Görür müsün sabahı
          Kumru, kaçıncı vurgunun
          Son çırpınışların.
          
          Göğsümde yas gibi
          Gözümde yaş gibi
          Acıya çeyrek kala,
          Gördüğün son yaz gibi!
          
          Ay yüzlü can, sînesi yaralı
          Vurur kanadını kan, yüzünü karanlık
          Ay yüzlü can, sînesi yaralı
          Vurur kanadını kan, yüzünü karanlık"
          
          ~SÎNESİ YARALI KUMRU~
          
          Göğsünden doğan sözlerle Aysel, yüzünü dahi kimse bilmezken ilk şarkısını yazıp söylemiştir. Şarkısı dillere pelesenk olmuş, radyolarda kadife sesi "Kumru" lakabıyla yayınlanıp durmuştur. Lakin ünlü olmak isteyen kimdir? Bu, Aysel için kulağa korkutucu gelmekten öte geçemiyordur. Ama yadsıyamayacağı bir gerçek ise, onun öksüz kalmış beş kardeşinin arasında anneliği üstlenen yanının ardında hayallerinin peşinden de gitmek isteyen altıncı bir yıldız gibi parlamasıdır. Bir gün ansızın karar vermiş, kendisiyle hemen hemen aynı yaşta olan ablasını kendi şarkısıyla sahnede görmek istediğini söylemiştir. Bu, her ikisi için de oldukça zor ve geri dönüşü olmayan bir yalandır. Sahne alacak olan ablası için hayallerindeki elbiseyi diktirmek adına terziye giden Aysel, yalanında kendini ilk ele vereceği kişiyle tanışır; Ferdi. Ferdi, hem gönlüne şifayı işleyen hem de elbisesine yarası sarılmış bir kumruyu bir nakış gibi işleyen o adam... Hem yalanlar gün yüzüne çıktığında, hem de bu iki genç sevdanın kucağına düştüklerinde işler bir hayli karmaşıklaşır. Geriye kalan Kumru(Aysel), söylediği yalanın gecesinde sabaha, sînesinde koca bir aşkla mı yoksa yarayla mı çıkar?

Sadece Kırık Gönlün Dalları ve Şiirler isimli eserlerim yayımda kalmıştır. Diğer "Gece Yarısına 10 Kala" ve "Uçurum Çiçeği ve Son Mektup" isimli kurgularımı yayımdan kaldırmış bulunmaktayım. Onları da vakti geldiğinde en güzel haliyle yeniden buraya taşımayı düşünüyorum ama daha yolu var. Onun haricinde önümüzdeki yaz ayı yazmaya devam ettiğimde Kırık Gönlün Dalları'nı en güzel şekilde bitirmeyi ve yeni kurgumuz olan "TANURA"yı sizlerle buluşturmak istiyorum. Kim öle kim kala tabii, burada kaç kişi kalırız bilmem ama Allah'tan bir şey olmazsa böyle planladım. Fazlasıyla da heyecanlıyım bunun için. Şimdilik gerek sağlık problemlerim, gerek YKS senem olması dolayısıyla yazmaya ara veriyorum. Yine de hâlâ buradayız evelallah:) Sağlıcakla kalın♡ (gitmiyorum, sadece içimden bunları yazmak geldi:))

Kırık Gönlün Dalları'nın yeni bölümü sizlerle.. :)
          https://www.wattpad.com/story/345941392