O kadar nefret ediyorum ki. Herkesin arkasında kalmaktan,kıyıda köşede "arkadaşlarını" bekleyen olmaktan, iki kuruş paranın hesabını yapmaktan, mor gözaltlarımdan, esmer olmaktan,kısa olmaktan, hiçbir şeye sahip olmayan olmaktan,başaramamaktan korkmaktan, en ufak bir şeyde bile burnumun sızlamasından gözümün dolmasından, her şeyin gerisinde kalmaktan, babamın heveslerimi kursağımda bırakmasından, etütüne yazılamadığım için kütüphanesine mahçup olduğum yerde iki tahta arasında yalnızlıktan kafayı yemekten, insanların bana acımasından,istenmediğimi anlamaktan,... Her şeyden nefret ediyorum ama en çokta bunlardan nefret ettiğim için kendimden nefret ediyorum