Uygulamayi hâlâ kullanıyor musunuz, yaşıyor musunuz (umarım sağlıklısinızdır), bunu görür müsünüz bilmiyorum ama şu an olmasa bile bir gün göreceğinizi biliyorum. Belki şu an sadece hisseder ve geçmişi anımsarsınız, özlersiniz. Ben radyo sunuculuğuyla ilgili gençlik kurgusu okumak istiyordum. Yazmaya cesaretim yok aklımdaki ve kalbimdekileri kelimelere aktarmaktan korkarım. Bende hâliyle aktaramazsam ve hissettiremezsem diye. Bu yüzden yazamam ama okumayi çok isterim. Hâl böyle olunca wattpad de var mi diye baktım ve tam bu konularda bir hikâye buldum. Normalde okuduğum hikayelerin tarihleri sıklıkla baktığim bir şey değildir. Ama okumaya başladiktan sonra içimdi garip bir his ve merak uyandı. Tarihlerde 2014 ve 15 senelerini görmek çok şaşirtti aynı zamanda duygulandirdı. Birilerinin gençlik hatıralarına anılarina bakiyormuşum gibi hissettim. Güzel ve değerli yaşanmışlıklara şahit olabilmek çok garip geldi. Geçmişte bir kalpten doğan hisler ve bir zihinden gelen kelimeler şimdi sahipsiz kalmış gibi ama ayni zamanda sahibinin silik hafızasinin, anilarin cok ufak bir köşesinde üstü toz tutmaya birakılmış gibi hissettim. Bayaa duygulandım kisacası. Sonra hikâyeye devam ettim ve kızın platonik olduğunu gördüm, aşk acısi çektiğini.
