Geceye sessizlik bana sensizlik çökmüştü. İçimdekileri en iyi böyle tarif edebilirdim. Uzaklardaki koyu lacivert bulutlara baktıkça içime sensizlik doluyor, her bir hücremi yokluyordu. Şehrin ışıkları o lacivert bulutların altında parlayıp titreşiyor, bir nebze de olsa aydınlatmaya çalışıyorlardı. Lakin bana oldukça uzakta kalıyorlardı. Sonunda lacivert bile dayanamadı ve kendini siyaha teslim etti.  Söyle bana renkler bile gökyüzüne direnemiyorsa ben sensizliğe nasıl direneyim?